نقل قولی دیدم از تئو آنگلوپولوس، که شاید سینما آخرین پناه و آخرین شکل ایستادگی در برابر جهانِ فرسوده و تباهی باشد که در آن به سر می‌بریم. تئویی نمی شناختم و پس مجبور شدم که بپرسم و بدانم که غالبا مرثیه سرایی می کرده درباره خانواده و صفایی که داشت! ما به عنوان فعلا آخرین نسلی که که صفا و صمیمیت در روابط خانوادگی و فامیل و همسایه و... را دیده بودیم، البته که درکی از این موضوع داریم و دل ما هم گاهی بدرد می آید ...

اما این نهاد خانواده برایم جالب بود که بدانم، تقدسش از چه زمانی شروع به کمرنگ شدن کرد، بهمراه تقدس پدر و مادر و احترام بزرگتر و ... تا جایی که امت ابزار خوشحالی کند که فیلمی تقدس خانواده و پدر مادر و عرف و غیرهم را به چالش کشیده و به همین دلیل قابل احترام است و ...

کمونیست‌های اولیه خانواده را نتیجه "مالکیت خصوصی" می دانستند، که زن با عناوین زن و خواهر و غیرهم " مایملک" می شد در باورشان. اعتراض داشتند که زن ابزار تولید مثل شده( ماشین جوجه کشی) که با توجه به منابع محدود، زمین ظرفیت ندارد. تک فرزندی در چین برای حل این مسأله و تجاربی چون کمون اونایدا، شیکرها و کیبوتص ها برای خلاصی از "بند و زندان خانواده" نتیجه نداد! البته این زندان استعاره است از آداب و محدودیت های اخلاقی و عرفی و ...

وضعیت امروز تلاشها برای تاثیر گذاری بر خانواده هم جالب توجه ...

گویا اکثر فیلمهای صدا و سیمای آن دوران به خانواده ربط داشت! سریالها و فیلمهای- بالاخص اقتباسی- بریتانیایی در آن سالها فضا و کیفیت خاصی داشتند. حتی فیلمهای اروپای شرقی و روسی هم خوب بودند به گمانم، در مقایسه با فیلمهای بی خاصیت هالیوودی و ایتالیایی در دهه پنجاه شمسی. ضمنا هر زن سینمای کلاسیک که باجذابیت و وقار و متانت و زیبایی و هنرش در یاد مانده بود، گویا بریتانیایی بوده! تماشای وسترن قدیمی و کمدیهای قدیمی و سینمای کلاسیک با دوبله قدیمی که تناسب داشت با آن بازیها و ادای دیالوگها ...