اسمش همیشه یادآور زرق برق سینما خنده های دلبریه. اما اگه اون پرده قشنگ شهرت رو کنار بزنیم به یه دختر بی کس و کار می رسیم به اسم نورما جین. همون دختر یتیمی که تا آخرین نفس تو قفس طلایی مریلین مونرو بودن موند و ذره ذره آب شد. مریلین نماد زیبایی بود ولی پشت این صورت بی نقص دلی بود که از همون بچگی تو پرورشگاه ها طعم تلخ پس زده شدن تنهایی رو چشیده بود.رو پرده نقره ای سینما مریلین خدای جذابیت بود. وقتی مریلین تو فیلمای پرفروشی مثل خارش هفت ساله صحنه رو به دست می‌گرفت کل دنیا نفسش رو تو سینه حبس می کرد. رسید به نوک قله موفقیت دهن سخت گیرترین منتقدا رو بست جایزه گلدن گلوب رو با افتخار گرفت. اما چه فایده؟ اون همه دست زدن سوت کشیدن تماشاچیا برق زدن جایزه ها هیچ وقت نتونست سکوت ترسناکشو معنا کنه

غصه زندگیش غصه زنی بود که کل دنیا دیوانه وار عاشق ظاهر مریلین بود اما هیچ کس نخواست روح خسته نورما رو ببینه. اون بین اون همه آدم طرفدار تنهاترین زن دنیا بود. یه روز با بغض یه نگاه پر از حسرت گفت هالیوود جاییه که واسه یه بوسه هزار دلار بهت میدن اما واسه روحت پنجاه سنت

مردای زندگیش ام از اون ستاره افسانه ای بیسبال بگیر تا اون نمایشنامه نویس بزرگ روشنفکر همه عاشق و شیفته اسم و رسمش شدن. اونا بازیگر روی جلد مجله ها رو می خواستن اما هیچ کدوم نتونستن به درونش پی ببرن. مونرو به هر دری زد تا امنیتی رو که تو بچگی دربه درش گم کرده بود پیدا کنه اما هر بار با دستای خالی و در های بسته رو به رو شد. افسردگی هیچ وقت گریبان اون رو رها نکرد، مجبور بود هر روز صبح نقاب خندون پرانرژیش رو بزنه به صورتش به دنیا ثابت کنه که خوشبخت ترین ستاره روی زمینه.بالاخره پیمونه اون عمر کوتاهش پر شد. اونم مثل خیلیای دیگه جونی واسه جنگیدن با غصه ها و حوصله ای برای دردسراش نداشت. تو یه شب تابستونی تصمیم گرفت به زندگی خودش پایان بده

شاید در دنیایی دیگر اون به خواسته هایش رسیده و حاضر شده آن ها را با مشهوریتش و جوایز طلایی رنگش معاوضه کند،کسی چه میداند؟!!!!!!.........