(۱۴۰۵/۵/۸ عصر ۱۱:۴۹)DEAD MAN نوشته شده:  

سلام دوست عزیز، ممنون از نظر لطفت...

من شخصا چند سال قبل نسخه کامل و رایگان نوروز 72 و پرواز 57 رو در سایتی پیدا و دانلود کردم، در حال حاضر متأسفانه دسترسی به اون هاردم ندارم، اما اگه توی نت حذف نشده باشه، حتماشما هم میتونید با جستجو در گوگل پیداش کنید...

در مورد برنامه های دیگه ای که عنوان کردی، بعید میدونم در نت حتی بصورت پولی موجود باشه، مرجع این برنامه ها فقط تلویزیونه که باید درخواست بدی و امیدوار به بازپخششون باشی...

من خودم هم خیلی مایلم برنامه های طنزی رو که گفتی دوباره ببینم و در آرشیوم داشته باشم،

برنامه های درخواستی شما به اضافه برنامه های طنز و ترکیبی نظیر جمعه ها با شبکه 2،شاخه طوبی، ساعت خوش سری اول، سلام سلام، اکسیژن و آب با اجرای شهاب حسینی، هزار برگ و هزار رنگ، این شرح بی نهایت، پرده عجایب، صدسال به این سالها، چاق و لاغر سری اول و دوم،سینما تئاتر هفته، جمعه بازار، لبخند سوم، سی ونه داریوش کاردان، و...

سلام و ارادت.

«پرواز ۵٧» جزو درخواستی‌های بنده نبود. بله، من هم دقیقاً همون چهار دی‌وی‌دی «سروش» رو همون سال‌ها دیده بودم و دارم. بگذریم که اوّلاً قطعاً تعداد قسمت‌ها بیشتر از این بوده؛ چون، نوروز دستکم سیزده، چهارده شب‌ه و ثانیاً بخش‌هایی از «نوروز ٧٢» رو هم قاطی آیتم‌هاش کرده بودن که اون سال‌ها به خوبی تشخیص می‌دادم؛ امّا، الآن چون خییییلی سال گذشته کمی سخته. برای مثال اگه تو آیتمی «مهدی سلطانی سروستانی» جوون و بی‌ریش‌ و سیبیل بود، اون «نوروز ٧٢» هستش.

تموم درخواستی‌های شما هم خوب و خاطره‌انگیزترن؛ بخصوص، «جنگ سی و نه» که فکر کنم جزو اوّلین‌ها بود. یادمه «مهران غفوریان» جوون و تپل بود، با موهای بلند و فرفری. معلّم غیرنرمالشون «بیژن بنفشه‌خواه» بود. از دانش‌آموزام زنده‌یاد «علی سلیمانی» و «حسین رفیعی» یادمه. یکی، دو کلیپ کوتاه از «نسیم یادها» به صورت جسته گریخته تو وب هست؛ امّا، پیدا شدن کلّ مجموعه یه چیز دیگه‌ست.

حالا که صحبت این برنامه شد، «کاردان» عزیز چن سال بعد برا «شبکهٔ سهٔ سیما» «شبکهٔ سهٔ و نیم» رو هم درست کرد که یه جورایی ادامهٔ همین بالایی بود و ترکیبی از طنزای رادیویی «عصرونه»؛ بخصوص، چون تیپّ «استاد خرناس» رو هم تو این کار آورده بود. این مجموعه هم به شدّت نایابه.

یادمه «بهنوش بختیاری» و «سیروس میمنت» هم بودن.

«سیروس میمنت» یه آیتم بازی می‌کرد که مجموعه‌های آبگوشتی و درپیتی ظهرای «سیما» رو مسخره می‌کرد. تکیه کلام زنش این بود که هرجا تو بحث کم می‌آورد، می‌گفت «چایی‌تو بخور.» تکیه کلام اینم این بود که مشت زیر چونه می‌زد و بلند و کشیده و مسخره می‌گفت: «عجبببب!» و اون موقه بود که عنوان‌بندی پایانی می‌یومد که اوج‌ش بود و خواننده‌ای مسخره‌تر از همهٔ اینا می‌خوند:

چی می‌شد دلای ما با همدیگه چه خوب باشه!

.

.

.

فیل اومد آب بخوره، افتاد و دندونش شکست!