در دهه‌های سی و چهل که هنوز شمار زیادی از مردم ایران سواد خواندن و نوشتن نداشتند، و ارتباط از راه دور - جز از راه تلفن که انگشت‌شمار در خانه‌های مردم وجود داشت- بیشتر از طریق نامه مهیا می‌شد، جلوی اداره پست تهران مملو بود از جمعیتی که صف کشیده بودند تا سر یکی از نامه‌نویس‌های مستقر در آن‌جا خلوت شود و نامه‌شان را بنویسد.

نامه‌نویس‌ها اول شمارشان اندک بود اما به مرور بیشتر و بیشتر شدند به طوری که در فروردین ۱۳۴۳ به سیصد نفر رسیدند. آن‌ها علاوه بر نوشتن نامه تمبر نیز به مشتری‌ها می‌فروختند و گاه خود به جمع کردن کلکسیون تمبر می‌پرداختند. این شلوغی جلوی اداره پست چندان صحنه زیبایی خلق نمی‌کرد، و روسای اداره پست بارها کوشیدند نامه‌نویسان را از آن‌جا به محل دیگری کوچ دهند که با مقاومت شدید آنان مواجه شدند. با این حال روز پنجشنبه ۲۷ فروردین ۱۳۴۳ رئیس اداره پست تهران صراحتا اعلام کرد که تصمیم گرفته بیش از ۳۰۰ نفر نامه‌نویسانی را که در اطراف اداره پست تهران اجتماع کرده‌اند به پارک‌شهر منتقل کند. روزنامه کیهان در همان روز با او و نیز چند تن از نامه‌نویسان به گفت‌وگو نشست، که مشروح آن را در پی می‌خوانید:

آقای محمد عظیم‌پور که می‌گوید مدت ۱۷ سال است مقابل اداره پست تهران به کار نوشتن نامه اشتغال دارد اظهار می‌داشت: «اگر بخواهند ما را به پارک‌شهر منتقل کنند اداره پست هم باید به پارک‌شهر منتقل شود. اگر ما را به پارک‌شهر منتقل کنند وزارت پست و تلگراف بزرگترین ظلم را در مورد ما روا داشته است، زیرا از نان خوردن می‌افتیم. تاکنون چند بار خواستند ما را به جای دیگر منتقل کنند ولی در اثر پافشاری ما نتوانستند این تصمیم را عملی سازند. از طرفی قول داده‌اند که به ما باجه (کیوسک) بدهند و معلوم نیست که به قول‌شان عمل خواهند کرد یا نه.»

نامه‌نویس دیگری که حاضر نشد نامش در روزنامه چاپ شود گفت: «از ۲۵ سال پیش این کار را شروع کردم و در همین نقطه‌ای که الان می‌بینید نشسته‌ام و نامه‌نویسی می‌کنم. این‌جا سرقفلی دارد و اگر بخواهند مرا از این‌جا بلند کنند باید سرقفلی بدهند.»

آقای باقری نامه‌نویس دیگر اظهار داشت: «هرجا ساختمان اداره پست باشد نامه‌نویس‌ها هم باید همان‌جا مستقر شوند. ما عضو لاینفک اداره پست هستیم. من و فرزندانم ۱۶ سال است که از نامه‌نویسی نان می‌خوریم.»

منبع : خبر آنلاین ( با اندکی ویرایش )