(۱۴۰۵/۱/۲۶ صبح ۰۸:۲۷)Savezva نوشته شده:  

اینکه بخواهیم نسل قبلی بازیکنان را با نسل الان مقایسه کنیم خیلی کار اصولی نیست. به هرحال سبک فوتبال در سال 2000 که شما فرمودید با الان کاملا متفاوت است و ستارگانی را هم که شما نام بردید شکی در استعداد و توانشان نیست. اما جسارتا در همان زمان هم فرانسه، برزیل را در دو جام جهانی با تمام ستارگانش شکست داد: یکی در فینال تاریخی جام جهانی 1998 که با پیروزی یک طرفه 3 بر صفر قهرمان جام جهانی شد و دیگری در جام جهانی 2006 در روزی که زیدان یک تنه تمام ستارگان بزرگ برزیل را محو کرد با گل تیری هانری برزیل را از گردونه مسابقات بیرون کرد...

مقایسه میان نسل‌های مختلف بازیکنان و دوران‌های گوناگون فوتبال، همواره بخشی جدایی‌ناپذیر از تحلیل‌های کارشناسان و بحث‌های هواداران بوده است. نمونه‌های بارز این مقایسه‌ها، تقابل اسطوره‌هایی چون مسی و مارادونا، کریستیانو رونالدو و رونالدو نازاریو، یا مارکو فان باستن و زلاتان ابراهیموویچ است. از منظر فنی و تاکتیکی، این مقایسه‌ها به درک بهتر سیر تحول سبک‌های بازی، خلاقیت‌های فردی و استراتژی‌های تیمی کمک شایانی می‌کند. در سوی دیگر، برای هواداران، این مقایسه‌ها بیشتر با هدف برجسته‌سازی رکوردها، اسطوره‌سازی و ایجاد قهرمانان ماندگار صورت می‌پذیرد.در خصوص ادعای حذف برزیل توسط فرانسه در دو دوره جام جهانی، ضمن اذعان به غیرقابل پیش‌بینی بودن ذات فوتبال، باید به نکاتی ظریف‌تر اشاره کرد. استفاده از عبارت «یک تنه» برای توصیف عملکرد یک بازیکن، مستلزم نمایش حرکتی فوق‌العاده و تأثیرگذار است. در جام جهانی ۲۰۰۶، زیدان بدون شک نقشی کلیدی در پیروزی فرانسه برابر برزیل ایفا کرد، هرچند نباید فراموش کرد که همین زیدان عامل از دست رفتن جام قهرمانی برای فرانسه و قهرمانی ایتالیا نیز بود. با این حال، توصیف عملکرد او به عنوان «یک تنه» در آن بازی خاص، کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد. اگر تیری هانری در آن بازی، خود را به توپ نمی‌رساند و گلزنی نمی‌کرد،یا اگر پاتریک ویرا نمایشی به این قدرت ارائه نمی‌داد، و بازی به ضربات پنالتی کشیده می‌شد، شاید امروز کمتر کسی از «تأثیر فوق‌العاده» زیدان در آن دیدار سخن می‌گفت.

با وجود علاقه قلبی و هواداری دیرینه من به رئال مادرید، مثالی روشن‌تر از بازیکنی که به تنهایی و در برابر تیمی مملو از ستارگان چند صد میلیون دلاری (که اتفاقاً زیدان نیز در آن حضور داشت) ایستادگی کرد، الکلاسیکوی سال ۲۰۰۵ است. در آن دیدار، رونالدینیو در ورزشگاه خانگی رئال مادرید، نمایشی خیره‌کننده به اجرا گذاشت که حتی با تشویق تماشاگران رئال رو به رو شد. هواداران سرخیو راموس را هرگز تا این حد عاجز و کاسیاس را تا این حد آشفته و بی‌تمرکز ندیده بودند.

تفاوت بنیادین میان بازی فرانسه-برزیل و الکلاسیکوی رئال-بارسلونا در این نکته نهفته است که اگر فرانسه در آن دیدار شکست می‌خورد، احتمالاً نامی از «تأثیر زیدان» به میان نمی‌آمد. اما حتی اگر بارسلونا در ال‌کلاسیکوی سال ۲۰۰۵ بازنده زمین را ترک می‌کرد، بدون شک همگان همچنان از شاهکار رونالدینیو در برابر چشمان هواداران متعصب رئال و فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه، سخن به میان می‌آوردند. این تفاوت، نشان‌دهنده عمق تأثیرگذاری فردی و میزان برجستگی آن در یک رقابت نفس‌گیر است