این روزها که در میان سیل نوشته‌های شما خوبان سیر می‌کنم، دانشم را بر سر آموخته‌هایم می‌افزایم. ناخودآگاه به نکته‌ای برخورد کردم که گمانم گفتنش خالی از لطف نباشد. شاید اگر کمی منصفانه‌تر به مارادونا نگاه کنیم، تصویر کامل‌تری به دست آوریم. جماعت قدیمی فوتبال، مارادونا را نه صرفاً یک بازیکن، بلکه تجسمی از یک رویا می‌دیدند؛ اسطوره‌ای که دیگر تکرار نخواهد شد، انگار از آسمان افتاده بود. اما حقیقت این است که دیگو در هشت سالگی با مرضی دست و پنجه نرم می‌کرد که حتی پزشکان زبردست هم از ادامه‌ی درمانش سر باز زدند. برخی می‌گویند در آن دوران سخت، شفایش را مدیون مداوای مادربزرگی “جادوگر” بوده است؛ داستانی که شاید بیشتر به افسانه شباهت دارد تا واقعیت، اما در ذهن هوادارانش جای گرفته است.

اما دلیل اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند “مارادونای واقعی” باشد، در همین تضادهای انکارناپذیر زندگی او نهفته است. او کسی بود که شب را در کلاب‌ها و در میان هیاهو سپری می‌کرد، اما صبح روز بعد در زمین فوتبال چنان نمایشی به اجرا می‌گذاشت که گویی تمام تمرکز و انرژیش را از آنِ خود کرده بود. تمام مدافعان حریف را با تمام قدرت و سرعتشان، مانند مانعی ناچیز از سر راه برمی‌داشت. چه کسی می‌تواند چنین روحیه‌ای داشته باشد؟ کسی که شاید درگیر روابط شخصی پیچیده‌ی خود بود، اما در لحظات حساس بازی، تمام بار تیم را بر دوش خود می‌کشید و حریفان را یکی پس از دیگری درو می‌کرد. او حتی با وجود معاشرت با مشروبات الکلی، باز هم توان آن را داشت که در اوج آمادگی ظاهر شود و غیرممکن‌ها را ممکن سازد. این توانایی خارق‌العاده در جدا کردن زندگی شخصی از نبوغ فوتبالی، ویژگی منحصر به فرد او بود. او فقط یک بازیکن نبود؛ او یک “اعجوبه” بود که در زمین خدا، خدای فوتبال بود. این تضاد میان انسان معمولی با تمام ضعف‌هایش و اسطوره‌ی بی‌بدیل در زمین بازی، مارادونا را برای همیشه از دیگران متمایز کرد

البته جنبه‌های دیگری از شخصیت او نیز قابل ذکر است؛ از جمله علاقه‌ی او به موسیقی، مارادونا واقعاً به موسیقی علاقه داشت و حتی آلبومی به نام دیگو می‌خواند منتشر کرد که در آن آهنگ‌هایی را اجرا کرد