برای بعضی ها فوتبال فقط یه بازیه و برای عده ای دیگر دلیل زندگی،شادی،غمگینی و تمام هست ها و نیست ها در همان توپ و مستطیل سبز خلاصه میشود؛به زودی حساس ترین و هیجان انگیز ترین تورنومنت جهان یعنی جام جهانی آغاز میشود و در این بین عده بسیار زیادی فرانسه رو شانس اول قهرمانی میدانند و فرانسه ای که تا ۲۰ سال پیش اسمش نهایت ما را به فینال یورو میبرد و کشور آنها را در جام جهانی به سبب حضور بازیکنانی مانند زین الدین زیدان و تیری هانری میشناختیم در دو جام جهانی گذشته یک پای ثابت فینال ها بوده و جام جهانی 2018 موفق به کسب عنوان قهرمانی برای دومین بار در تاریخش هم شد. این روز ها طرفداران بسیاری پیدا کرده که اغلب آنها نوجوان و جوان های زیر 16 الی 17 سال هستند. اما بیایید فلش بک بزنیم به دو دهه قبل الان دهه 2000 است.برزیل در این دهه یک بار موفق به فتح این جام در سال 2002 شده است.حال بریم یه نگاهی به عده ای بازیکنان آن دهه 2000 تیم بی اندازیم و به راستی که چه بلایی بر سر آن نسل طلایی آمد

رونالدینیو: شاعر فوتبال از آن دسته بازیکنانی بود که بی توجه به اسم و رسم و سطح آمادگی بازیکنان پیش رو آنها را با ظرافت تمام و یکی پس از دیگری رد میکرد و هنگامی که قصد تخریب مدافع حریف رو داشت از امضا شخصی خودش یعنی اِلاستیکو استفاده میکرد. عده کثیری مدعی هستند بعد از او شماره 10 برزیل باید بایگانی میشد

رونالدو نازاریو:مریخی لقبی بود که به او اهدا کرده بودند،ژوزه مورینیو میگفت به قدری دقیق است که گویی در آزمایشگاه اورا ساخته اند. عده ای او را بهتر از رونالدینیو میدانستند.برای مریخی تفاوتی نداشت که توپ را روی پای تخصصی،پای غیر تخصصی،روی سر،والی به او برسانند او همیشه زهر خودش را میریخت درست مثل بریس مقابل آلمان در فینال جام جهانی 2002.اگر نگاهی به دریبل های او بندازید متوجه خواهید شد که شاید خلاقیت و مهارت رونالدینیو را ندارد اما به گونه ای دریبل میزند که گویی بطری آب معدنی به جای حریف مقابل او ایستاده!

آدریانو:هنگامی که نامی از استعداد های سوخته فوتبال در میان است،همیشه نام آدریانو در صدر آن میدرخشد،پای چپی که بر خلاف بقیه پای چپ ها اصلا بوی دریبل های خارق العاده و حرکات عجیب و غریب نبرده بود اما هنگامی پایش به توپ برخورد میکرد در ذهن بیننده شلیک توپ از خمپاره تداعی میشد و این را آن دسته از افرادی که pes2006 را بازی کردند کاملا درک خواهند کرد.اما مرگ پدرش باعث فاصله گرفتن او از فوتبال و اوج شد.خاویر زانتی میگه من تمام تلاشم رو کردم تا آدریانو رو برگردانم ولی او از لحاظ روحی و روانی نابود شده بود و میگفت باید به برزیل برگردم هیچ چیز مهم تر از خانواده نیست!. در سال 2023 یک خبرنگار هنگامی که او را در حالت غیر طبیعی و یک بطری نوشیدنی الکی در درست در خیابان های خلافکار نشین برزیل مشاهده کرد با او شروع به گفت و گو و یکی از سوال هایش این بود:اگر باز هم زمان به عقب برگردد و به تو خبر بدهند پدرت فوت شده،آیا این بار هم به برزیل برمیگردی؟آدریانو بدون مکث گفت البته که بله!

ریکاردو کاکا:پسر خوش خنده و شماره 8 برزیلی ها بر خلاف دیگر هم ملیتی هایش از جذابیت و چهره ایتالیایی طور برخوردار بود و در تضاد با دیگر برزیلی هایی که از محلات پرت و خلافکار آمده بودند او در یک خانواده اشرافی چشم به جهان گشود. برنده توپ طلا 2007 همیشه بینندگان را متحیر و میخکوب میکرد.بریم به صحنه ای از بازی میلان برابر منچستر در اولترافورد هنگامی که با ضربه سر توپ رو از بین دو مدافع رد کرد و آنها مانند دو وردنه معلق به هم برخورد کردند

روبرتو کارلوس:کاشته؟از راه دور؟بیرون پا؟.ترکیب این سه تا هیچ چیزی بجز اسم و آوا روبرتو کارلوس را به ما نمیدهد او قدرت شوت آدریانو رو داشت اما با بیرون پا! ضربه کاشته برابر فرانسه و نگاه دروازه بان به توپ که فقط گل را قشنگ تر کرد،از ذهن بینندگان فوتبال نخواهد رفت

دیدا:شیر سیاه میلان.لقبی بود که هواداران میلان به او اعطا کرده بودند،در روزگاری که لیگ ایتالیا جذاب ترین و خشن ترین لیگ دنیا بود کمتر کسی جرعت به خرج میداد تا در ایتالیا بازی کند آن هم درست در برهه ای که جان لوئیجی بوفون جوان و آماده در سری آ برای خود آقایی میکرد.به راستی که چه کسی جرعت رقابت با او را داشت؟دیدا. البته که وجود نستا و مالدینی و در جلوی آنها گتوزو کفه را به سمت دیدا بیشتر نسبت به بوفون خم میکرد اما رقابت هیجان انگیزی بین این دو دروازه بان و در جایگاه سوم سزار اینتر شاهد بودیم

بازیکنان نام برده فقط تعدادی از بازیکنان طلایی نسل 2000 برزیل بودند و همچنان جای خالی نام هایی مانند ریوالدو،روبینیو،کافو و... به چشم میاد

حال بیاید مقایسه بین همین برزیل و فرانسه 2026 مدعی عنوان قهرمانی انجام بدیم،آیا فرانسه میتواند کمتر از 5 گل را دریافت کند؟