سفره های هفت سین قراره به زودی جمع بشه و از اون فقط یه عکس یادگاری میمونه و ماهی قرمز هایی که شاید تا هفته دیگر زنده باشند!

در روزگار نه چندان دور،درست همون روز هایی که 《عید》معنا و مفهوم دیگه ای داشت،روز هایی که دغدغه بچه ها شب سیزده بدر و حل نکردن پیک شادی بود،دغدغه اینکه آیا عیدی های امسال رکورد عیدی های پارسال میزند یا نه؟البته که اگر رکورد شکسته میشد یا نمیشد آن عیدی ها در حساب بانکی قرض الپَس نده پدر و مادر ها  واریز میشد

دغدغه اینو داریم که عید دیدنی به خانه چه شخصی برویم تا هم سن و سال هایمان اونجا باشند تا خوش بگذرونیم،روز هایی که خنده ها و شادی ها واقعی بودند و انگار ما این خنده و شادی هارا درست سال ها پیش آنجا جا گذاشته ایم و هر ساله به دنبال پیدا کردن آنها هستیم اما انگار مدام دور و دور تر میشویم از اون ها فقط یه خاطره باقی مونده،خاطره روز هایی که به جای دل سر زانو هایمان زخمی بود،همون موقع هایی که سفره ها رنگی بود و مغازه ها شلوغ و پر از مشتری و خیابان ها پر از دست فروش ها با فرفره کاغذی و بادکنک هاشون،اصرار برای خرید اسباب بازی و اینکه قول میدیم دیگه چیزی نخوایم و در جواب اگه بچه خوبی باشی برات میگیرم میشنیدیم و حالا بچه کوچیک ها عمو(یا خاله) صدات میکنن و ازت عیدی میخوان،تو نمیدونی کِی چجوری و چطور بزرگ شدی و حالا سال 1405 از راه رسیده و کلی اتفاق که نمیدونی کدوماشون خوبه و کدوماشون بد رو پیش رو داری

تو به گذشت زمان شک داری

وایسا!وایسا!انگار کسی داره صدات میکنه،تو از خواب بیدار میشی و میبینی تو یه روز زمستونی دهه 70 یا 80 حین نوشتن مشق هات خوابت برده و تمام اون اتفاقات یه خواب بوده و تو هنوز یه بچه دبستانی هستی

امیدوارم در سال جدید سرزنده و سرافراز باشید و به هر آن چیزی که شایستگی و لیاقتش رو دارید برسید