ارغوان ، این چه رازی است که هر بار بهار با عزای دل ما می آید

ارغوان ، شاخه ی همخون جدا مانده ی من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

آفتابی است هوا یا گرفته‌ است هنوز؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

آسمانی به سرم نیست ، از بهاران خبرم نیست

آنچه می بینم دیوار است

آه این سخت سیاه ، آنچنان نزدیک است

که چو بر می کشم از سینه نفس ، نفسم را بر می گرداند

ره چونان بسته که پروازِ نگه ، در همین یک قدمی می ماند

کور سویی ز چراغی رنجور ، قصه پرداز شب ظلمانی است

نفسم می گیرد که هوا هم اینجا زندانی است

هر چه با من اینجاست ، رنگ خود باخته است 

آفتابی هرگز گوشه چشمی هم بر  فراموشی این دخمه نینداخته است

اندر این گوشه ی خاموش فراموش شده 

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

یاد رنگینی در خاطر من گریه می انگیزد

ارغوانم آنجاست ، ارغوانم تنهاست ، ارغوانم دارد می گرید ...

چون دل من که چنین خون آلود هر دم از دیده فرو می ریزد

ارغوان ، این چه رازی است که هر بار بهار با عزای دل ما می آید

که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است

وین چنین بر جگر سوختگان داغ بر داغ می افزاید

ارغوان با صدای مژگان شجریان*

ارغوان ، پنجه ی خونین زمین

دامن صبح بگیر ، از سواران خرامنده ی خورشید بپرس

کی بر این درّه ی غم می گذرد

ارغوان ، خوشه ی خون

بامدادان که کبوترها بر لب پنجره ی باز سحر غلغله می آغازند

جان گلرنگ مرا ، بر سر دست بگیر

به تماشاگه پرواز ببر

آه بشتاب که هم پروازان ، نگران غمِ هم پروازند

ارغوان بیرق گلگون بهار ، تو برافراشته باش

شعر خونبار منی ، یاد رنگین رفیقانم را بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من

ارغوان ، شاخه ی هم خون جدا مانده ی من

هوشنگ ابتهاج

فرا رسیدن سال نو بر همه ی دوستانِ جان مبارک و فرخنده باد .

به امید آزادی تمام آزادگانی که درد وطن دارند ، آزاد و آباد و پاینده باشی ای ایران ...

* دختر سوم استاد محمدرضا شجریان