رضا رویگری بازیگر خاطره‌انگیزی بود. کارهای برجسته او را دوستان و مخاطبان بهتر از من می‌شناسند. او علاوه بر بازیگری، در شاخه‌های دیگر هنر بویژه نقاشی و موسیقی هم فعالیت کرده بود. شاید گفتن از جنبه‌های دیگر هنر او، در اینجا لطف بیشتری داشته باشد. از کارهای موسیقی او، آهنگ "ایران ایران" مشهور و بسیار شنیده شده است. گرچه از نظر خوانندگی، رویگری خواننده حرفه‌ای موسیقی سنتی نبود و برخی تکنیک‌ها را بکار نمی‌برد بعنوان مثال، تحریرهایش‌ به اصطلاح دهانی بود و نه حلقی، اما صدای زیبایی داشت و نغمات موسیقی ایرانی را به خوبی می‌شناخت. احتمالاً علت متفاوت بودن سبک رویگری با سایر خوانندگان سنتی، آموختن موسیقی ایرانی در محضر هنرمندان نقال و تعزیه‌خوان‌ها بوده است، شبیه آنچه زنده یاد مرتضی احمدی اجرا می‌کرد. رویگری بویژه در دستگاه نوا، که سختی و پیچیدگی آن از سایر دستگاه‌های موسیقی ایرانی بیشتر است، چند کار بسیار زیبا دارد. آلبوم از عشق گفتن با آهنگسازی رویگری و تنظیم امید سیاره و اجرای گروه موسیقی صدا وسیما، شامل قطعات بیکلام و تصانیف مختلف که از آن میان یک تصنیف شاد آمدی در راست‌پنجگاه و سه تصنیف در دستگاه نواست، شامل عاشق سرگشته، نوایی(موسیقی مقامی خراسان با روایت خاص و متفاوت رویگری)، تنها مرا رها کن. دیگر اجرای رویگری در دستگاه نوا که سالها به دنبال آن بودم، در واقع اجرای کوتاهی در فیلمی قدیمی است که رویگری در حال تمرین تئاتر آن را اجرا می‌کند. کلیپ آن را هم چندوقت قبل یافته بودم اما متاسفانه از گوشی پاک شده است. این قطعه بدون ساز، بسیار بدیع، بی‌سابقه و سهل ممتنع است، چنانچه وقتی از دوستی که استاد و مدرس آواز است، خواستم آن را بازخوانی کند، نتوانست آن را مانند رویگری بخواند.

شاد آمدی نوا

نوایی نوا

عاشق سرگشته نوا

تنها مرا رها کن نوا

شاد آمدی راست‌پنجگاه

شخصا همواره افسوس میخورم که کاش رضا رویگری بیش از سینما و بازیگری، به موسیقی می‌پرداخت.