درود!

از بازیگران زن قدیمی کسانی چون اما استون، سلما هایک و دیگرانی را، به یاد بیاد ندارم، ( جالب وجذاب در صحبتشان، با نوعی بی قیدی در رفتار و گفتار، بدون ترس از داوری ها)

این رفتار طبیعی وخودجوش و این توانایی در بیان بی تکلف افکار، بی آنکه در انتخاب واژه ها درمانده شوند، دلچسب بود. کیت وینسلت را هم می توان در همین دسته آورد.

پس از ناکامی های بسیار در به دست آوردن نقشی جدی، سرانجام در هفده سالگی، پیتر جکسون -به دنبال دختر جوان و بلوند انگلیسی- او را انتخاب کرد. این آغاز درخشان، توجه اَنگ لی را جلب کرد، که شور و حساسیت وینسلت را، برای نقش ماریان عاشق پیشه و بی پروا، مناسب دید. این فیلم، و اشتیاق و پشتکارش در نوزده‌سالگی برایش نخستین نامزدی اسکار را به همراه آورد. اندکی بعد، کنت برانا بدون آن‌که حتی او را ببیند، نقش اوفلیا را در هملتش، به او سپرد.

موفقیت عظیم تایتانیک او را به چهره‌ای جهانی بدل کرد. اما برخلاف انتظار، آثاری آرام و شخصی‌تر را برگزید. در زندگی دیوید گیل ساخته آلن پارکر بازی کرد، که تماشاگران دوستش داشتند.

در کشتار پولانسکی و پروژه Movie 43 ظاهر شد، و بار دیگر در جاده انقلابی کنار لئو بازی کرد. که برایش نخستین جایزه‌ مهم را آورد. به سبب چهره‌ جدی و شهرتش، اغلب برای ایفای نقش زنان برجسته و واقعی انتخاب می‌شد. از نویسنده‌ انگلیسی آیریس مرداک تا سیلویا دیویس و مری آنینگ.

پیشنهاد میشل گوندری برای درخشش ابدی یک ذهن پاک فرصتی بود تا او از قالب درام‌های تاریخی بیرون بیاید. گوندری انرژی سرکش و بی‌قرارش را هم‌ذات با شخصیت کلمنتاین (دختری شاد، بی‌ثبات و پیش‌بینی‌ناپذیر) دید. کارگردان به او اجازه بداهه‌گویی داد و گفت که  دارد در یک کمدی بازی می‌کند!

کیت با کتاب‌خوان ساخته‌ استیون دالدری ، در نقش هانا اشمیت، حضوری چندلایه و مبهوت‌کننده داشت. زنی مرموز و شهوانی و بسیار جذاب، درمانده و آسیب‌پذیر، خونسرد و منزجرکننده. این نقش برایش تنها اسکارش را به ارمغان آورد.

در سلهایی که گویی دوران طلاییش به پایان رسیده بود. اکشنی که به‌خاطر علاقه‌ فرزندانش به کتاب، پذیرفت. در واندر ویل وودی آلن، نقشی عمیق و نفرت انگیز ارائه داد، اما رسوایی وودی همه‌چیز را تحت‌الشعاع قرار داد. بار آخر با سریال میر اهل ایست‌تاون بود که قدرت نمایی کرد.

و طنزی درباره اسکار تضمین شده با فیلمی درباره هولوکاست(The Reader 2008)