اگر زوج «جری لوئیس» و «دین مارتین» در دهه 1950 را فاکتور بگیریم ،فکر نکنم هیچ دوبازیگر مردی به اندازه زوج «جک لمون» و «والترماتئو» با یکدیگر فیلم بازی کرده باشند.از مجموعه های دو قسمتی (odd couple)  تا (grumpy old men) و.....

ترکیب دماغ گنده و چهره عبوس مردانه والتر ماتئو و چهره ظریف جک لمون را اولین بار در تابستان 76 یا 77  با نمایش (odd couple 2) که در دوبله «زوج های خندان» ترجمه شده بود در یک بعد از ظهر جمعه  از شبکه یک دیدم و بعدها فیلم های دیگر ؛ از (the fortune cookie) که از شبکه دو در همان سالها پخش شد و والتر ماتئو وکیلی حقه بازی بود که می خواست با تمارض به فلج شدن جک لمون در یک مسابقه ورزشی غرامت هنگفتی بگیرد، تا (buddy buddy)  که گنگستری بود که سروکارش با جک لمون بخت برگشته افتاده بود و تا آن نقش کوچک هر دو در(JFK).

بعدها اگر اشتباه نکنم در مصاحبه ای منسوب به «هنک آزالیا»خواندم که جک لمون در حین فیلمبرداری «سه شنبه ها با موری» دریافت که سرطانش به مراحل پیشرفته رسیده و احتمالا سالهای زیادی زنده نخواهد ماند.بازیگری که خود فاصله زیادی با مرگ نداشت و نقش کسی را بازی می کرد که در آستانه مرگ بود.