فیلم «محلە چینی‌ها» (۱۹۷۴) برای من همیشه یکی از تکان‌دهنده‌ترین تجربه‌های سینمایی بوده. پولانسکی در ظاهر قصه‌ی یک کارآگاه خصوصی (جیک گیتس با بازی جک نیکلسون) را روایت می‌کند که دنبال حل یک معمای ساده‌ی خیانت زناشویی است، اما هرچه بیشتر پیش می‌رود، ما هم مثل او وارد لایه‌هایی می‌شویم که پیچیده‌تر، تاریک‌تر و بی‌رحمانه‌ترند.

آنچه بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد، این است که فیلم نشان می‌دهد فساد، فقط به یک فرد یا یک جنایت خلاصه نمی‌شود؛ بلکه مثل ریشه‌های پنهان، در تمام سیستم قدرت و تاریخ یک شهر تنیده شده است. گویی انسان هرقدر هم بخواهد بفهمد و دست به عمل بزند، باز در نهایت ناتوان است.

جیک گیتس برای من یادآور همان قهرمان‌های شکست‌خورده‌ی نوآر کلاسیک است: سرسخت، کنجکاو، اما در عین حال آسیب‌پذیر. هرچه بیشتر حقیقت را کشف می‌کند، کمتر می‌تواند تغییر ایجاد کند. پایان‌بندی فیلم ، با آن جمله‌ی فراموش‌نشدنی «فراموشش کن جیک، اینجا محلەی چینی‌هاست» – به‌نظرم یکی از تلخ‌ترین جمع‌بندی‌های تاریخ سینماست؛ لحظه‌ای که نه‌فقط شخصیت، که تماشاگر هم درمی‌یابد در این جهان راهی به رستگاری وجود ندارد. به گمان من، «محله چینی‌ها» فقط یک فیلم نوآر نیست بلکه بیانیه‌ای است درباره‌ی شکست انسان در برابر نیروهایی که از او بزرگ‌ترند. زخمی است که بعد از نیم قرن هنوز تازه می‌نماید و شاید همین است که آن را به شاهکار بدل کردە است.

پ ن : با موبایل بە کافە و در مجموع اینترنت کانکت میشم ولی حقیقتا کار سخطیە و دستت بە اندازەی کامپیوتر یا لب تاب باز نیست ، خصوصا وقتی متنی رو از قسمت یادداشتهای موبایل بە کافە میخوام انتقال بدم و یا برای بارگذاری تصویری کە یک جای دیگر آپلودش میکنم .

راستی قدیما آپلودسنتر خودمان را داشتیم ، آن را چە شد؟