سینمای کلاسیک را دوست دارم زیرا منطبق با روحیات من است.

قبل از آشنایی با با مفاهیم سینما , فیلمها برای من فقط چند دسته بودند.همان عناوینی که مردم کوچه و بازار , فیلمها را با آن میشناختند. فیلم جنگی .فیلم هفت تیرکشی,  فیلم خنده دار , فیلم کاراته ایی ,فیلم غمگین , فیلم شمشیربازی.... دایرالمعارف سینمایی ما همین بود. با همین اسامی فیلمها را به هم معرفی میکردیم و خلاصه ایی هم از داستان را.

در طول سالها فیلم دیدن کششی نسبت به بعضی فیلمها پیدا کردم که بعد فهمیدم به این دسته از فیلمها کلاسیک می گویند.

فیلمهایی با روایتی ساده داستان خیر و شر خوب و بد , مرد و نامرد.

از خصوصیتهای فیلمهای کلاسبک آشکار بودن و روان بودن داستان بدون پیچیدگی های مبهم. قهرمان فیلم خوب بود و مظهر صداقت حامی ضعیفان و گردنکش در مقابل زورگو. آنکه زیر بار حرف زور نمیرفت .اول هفت تیر نمیکشید. اسیر را به رگبار نمی بست. در مقابل نقش منفی همان آدم بده , مظهر شر و نامردی و دروغ و فریبکاری قد علم میکرد مبارزه میکرد.

آخر واضح و آشکار پیروزی همه خوبی ها بر همه بدی ها. پایان باز و به فکر فرو بردن ببینده اینها نبود .پایان حسی زیبا داشت حتی وقتی قهرمان کشته میشد  پیامش را کامل میرساند پیام اخلاقی ظلم و زور و کلک بجایی نمیرسد و این مطابق با همه آموزه های دینی و عرفی و اخلاقی ما بود.

قهرمان همه چی تمام بود خوشتیپ خوش سخن خوش لباس مرد شجاع جسور کاریزماتیک

جایگاه محکم منطق .قانون منطبق بر منطق.زیاده گویی و حرافی در فیلم کلاسیک جایگاهی نداشت حرف حساب حتی دو کلمه .چشم در برابر چشم دندان در برابر دندان

نداشتن صحنه های چندش آور.خشونت از نوع تهوع اور . عدم نمایش شکنجه های مخوف. و هر صحنه مایه بیزاری تنفر

طبیعت لوکیشن طبیعی و نه ساختگی .کوه همان کوه هست و جنگل همان جنگل نه کلک سینمایی است و نه حقه های آنچنانی.در حد افتادن از بلندی آخر حقه

اما طبیعت بکر جایگاهی ویژه در سینمای کلاسیک داشت.مناظر زیبا و روح انگیز

و در اخر بازیگر که بازیگر بود. زمین میخورد صدمه میدید میدوید در آب فرو میرفت روی ریگ غلط میزد و از دل و جان  در گرما و در سرما بی پروا در مقابل دوربین. سینما کلاسیک برای من یعنی زیبایی های زندگی عشقهای خالص و پاک .قول های مردانه.فداکاری واقعی.رفاقت.وداستانی از زندگی مردان و زنان و آدمهایی که خط قرمزشان اخلاق و انسانیت بود.