بهارانه ای با کمی تاخیر ...

صبح روز اول عید است. با شور و شعفی خاص از خواب بیدار می شوم و تلویزیون لامپی خانه را روشن می کنم و مثل سالهای گذشته منتظر پخش برنامه کودک می شوم که روزهای عید از صبح و با برنامه ای با عنوان فستیوال فیلمهای کودکان و نوجوانان پخش می شود. برنامه ای که تیتراژ آن با قلمی شروع می شود که بر روی صفحه تلویزیون نقش آفرینی می کند و از ریزش رنگهایی که برای تلویزیون سیاه و سفید ما بی معناست، نقش زیبای گل و بوته خلق می شوند و بعد کارتون های دیدنی آغاز می شوند. کل سال را به انتظار نشسته ام تا کارتون های مورد علاقه ام را ببینم و بعد به عید دیدنی برویم. از گوریل انگوری گرفته تا یوگی و دوستان، پینوکیو، سندباد، گالیور و تنسی تاکسیدو و پلنگ صورتی. گاهی هم از دستشان در رفته و یکی دوتا کارتون از گوفی و میکی ماوس هم پخش می کنند. و البته کارتون زیبای رابین هود با آن دوبله بیاد ماندنی و درخشانش در آخرین روز تعطیلات. بعد هم لباس و کفش های نو را می پوشیم و با ذوق و شوق با پیکان قدیمی دامادمان عید دیدنی را آغاز می کنیم. اول از همه زیارت اهل قبور و بعد هم عید دیدنی و البته شیرینی گرفتن اسکناس های نو و تا نخورده از بزرگترها و باقی ماجرا.... و چقدر شیرین بود عیدهای کودکی با آن هیجان های فوق العاده ای که امروز برایمان خیلی عادی است.  و چه زیباست صدای زیبا و نوستالژیک فرهاد که می خواند:

با اینا زمستونو سر می کنم.... با اینا خستگیمو در می کنم

با درود فراوان بر کافه نشینان بسیار عزیز و دوست داشتنی و پوزش بابت تاخیر در تبریک نوروزی

حضور در جمع شما بزرگترین افتخار من است. همیشه شاد باشید