درود بر همگی ، به خصوص عاشقان سینه چاک فیلم های کلاسیک ، چرا که خودم هم عاشقم . 

همان عاشقی که از عشق خود دور مانده و دیدن تصویر و صدای او، برایش آرام بخش است.

اینجانب عادت دارم که در مواقع بی حوصلگی و ناراحتی به سراغ آرشیو فیلم هایم می روم و اغلب اولین گزینه ام، فیلم های دوبله قدیمی است.

چه لذتی بالاتر از این که تصاویر سیاه و سفید را با صداهای آسمانی ببینی!

هفته ی پیش یکی از دردهای من التیام یافت، آن هم با دیدن یکی از یادگارهای دهه شصتی ما

                                   گذرگاه تاریک*

                                                   Dark Passage

ساعت یک بامداد  و شبکه ی نمایش.

مشغول کاری بودم ، ولی گوشم به صدای تلویزیون بود که به ناگاه صدای لورن باکال تغییر کرد.

دقیقه ی 14

راحت بگویم:  آن صدای زیبا ومهربان زنده یاد شهلا ناظریان تبدیل شد به یک زن خشک و بی روح!

بله، دوبله ی فیلم ناقص بوده و دست اندرکاران شبکه آن را وصله کرده اند!

آن هم چه وصله ی ناجوری!

آخر چرا ؟

پس هوش مصنوعی به چه کار می آید؟

چگونه می توان صدای اینگرید برگمن و لورن باکال را با صدایی غیر از بانو شهلا ناظریان تصور کرد؟

در هر صورت ،من  تماشای فیلم های دوبله قدیمی حتی با کیفیت VHS  را به نسخه های 4k , HD ترجیح می دهم.

نظر شما چیست؟

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"درباره ی فیلم:
فیلم گذرگاه تاریک یا دارک پسیج (Dark Passage) فیلمی معمایی، نوآر، جنایی، هیجان انگیز و درام محصول سال 1947 کشور آمریکا به کارگردانی دلمر دیوز است که توسط کمپانی Warner Bros تولید و منتشر شد؛ نویسندگی این فیلم را نیز دلمر دیوز برعهده داشته و بازیگرانی چون هامفری بوگارت، لورن باکال، بروس بنت، اگنس مورهد، داگلاس کندی، روری مالینسون و غیره در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند؛ همچنین این فیلم که بر پایه رمانی به همین نام نوشته دیوید گودیس و با بودجه 1.6 میلیون دلاری ساخته شده است، اولین بار در تاریخ 27 سپتامبر سال 1947 میلادی توسط کمپانی Warner Bros در سینماهای کشور آمریکا اکران شد و توانست به فروش تقریبی 3.4 میلیون دلار در گیشه جهانی دست پیدا کند؛ فیلم گذرگاه تاریک پس از اکران بازخوردهای مثبت فراوانی دریافت کرد و با استقبال گسترده مخاطبان روبرو شد به طوری که برای بازی بازیگران به ویژه هامفری بوگارت، داستان جنایی پلیسی، کارگردانی، فضاسازی‌ها، سکانس‌های مهیج و همچنین چهره‌پردازی‌ها مورد ستایش قرار گرفت؛ این فیلم به خاطر استفاده از تکنیک نمای دیدگاه که در آن در یک‌سوم اول فیلم چهره شخصیتی که بوگارت بازی می‌کند نشان داده نمی‌شود بلکه محیط اطراف از دید او نشان داده می‌شود معروف است؛ استفاده خلاقانه فیلم از ویژگی‌های مکانی سان فرانسیسکو نیز قابل اشاره است؛ داستان فیلم تلاش‌های فردی به نام پری را دنبال می‌کند که سعی می‌کند از دست قانون گریخته و نام خود را از قتلی که متهم به آن شده پاک سازد."