(۱۴۰۳/۱۱/۲۷ عصر ۰۸:۳۴)سروان رنو نوشته شده:  

متاسفانه پست آخر جناب Dude در تاپیک قبلی خراب شد و نشد که درباره فیلم زیبای پل واترلو مطلب کامل بشه. مطلب رو اینجا کپی می کنم که بعدا خودشون کامل کنند.

فقط اضافه کنم که این فیلم یکی از زیباترین فیلم های ویوین لی هست و کاراکتر مایرا یکی از ماندگارترین نقش های او. هنوز غم سکانس آخر این فیلم رو وقتی اولین بار دیدمش خوب به یاد دارم

با تشکر از جناب سروان.

پست حذف شده فقط یادآوری یک فیلم خوب و آخرین فیلم کلاسیک که دیدم، بود!

نسخه ۱۹۹۵ اتوبوسی به نام هوس را با بازی جسیکا لنگ که به‌یادماندنی بود- ولی مونتاژ فیلم نه- دیده بودم. با این حال، اگر همه بازیگران نسخه اصلی را با بازیگران جدید جایگزین می‌کردیم، خسارت چندانی به اثر وارد نمی‌شد، مگر در مورد ویوین لی. پس از تماشای پل واترلو، به سرگذشت و فیلم‌های ویوین لی علاقه‌مند شدم. دیدن نسخه ۱۹۵۱ اتوبوسی به نام هوس—که بیشتر شبیه یک درام واقعی بود تا صرفاً اجرای بازیگران—تصور جایگزینی کسی دیگر در این نقش را دشوار کرد. بااین‌حال، برای دوبله، نسخه ۱۹۹۵ را ترجیح می‌دهم، با توجه به علاقه شدید خانم‌ها به ملودرام کردن درام و علاقه آقایان به ارائه صداهای ابرقهرمانی و اغراق‌شده برای شخصیت‌های بسیار معمولی!

ویوین لی در تراموا، به همه آنچه را که در دیالوگ‌های فیلم می‌گفت آگاه بود، معلوماتش، زبان فرانسه‌اش و بسیاری از آنچه بر سر بلانش گذشت به خاص بودنش برای این کار کمک می کرد، و او عملاً این نقش را زندگی کرد. بااین‌حال، برای من همچنان مایرا، با چشمانی که بقولی همچنان با شدت می‌درخشند و نورشان به قلب تماشاگر می‌رسد، دوست‌داشتنی‌تر است، هرچند شاید بهترین نقش ویوین لی در میان این سه فیلمی که از او دیده‌ام، نباشد. شخصیت‌های اسکارلت اوهارا و بلانش دوبوا قرار نبود دوست‌داشتنی به نظر برسند، چرا که هر دو ذاتاً دارای ویژگی‌های پیچیده و گاهی ناخوشایند هستند. ویوین لی معتقد بود که اشتباه دیگر انتخاب‌ها برای نقش اسکارلت این بود که به دنبال یک ملانی دوم بودند، و نه اسکارلت، با تمام سرسختی و کاستی‌ها و رفتار گاهی ناخوشایندش. از سوی دیگر، بلانش دوبوا تقریباً تمام ویژگی‌های یک فرد خودشیفته (نارسیست) را در کنار ضعف‌های شخصیتی دیگر به نمایش می‌گذارد و هدف از خلق او این نبود که مخاطب او را دوست داشته باشد، بلکه بیشتر برای درک عمیق‌تر از تراژدی انسانی‌اش طراحی شده بود. این دو شخصیت نشان می‌دهند که جذابیت یک کاراکتر لزوماً به معنای دوست‌داشتنی بودن او نیست! البته باید اعتراف کرد که بلانش دوبوا در دستکاری روانی مهارت دارد و می‌تواند حتی تماشاگر را هم تحت تأثیر قرار دهد. بر احساساتش چیره شود،  واو را در هاله‌ای از همدلی و تردید فرو ‌برد!