در مورد غم و نوستالژی گذشته ، مخصوصا وقتی با واقعیت های تلخی تشدید شده باشد ، بحثی نیست و مسلم است که شما هم مانند اکثر عاشقان این هنر ( و از جمله خود من ) دلسوخته هستید. اما دوست عزیز ؛ آیا راه حل اینست که بنشینیم و ناله کنیم ؟ مسلما نه ! بهترین کاری که می شود کرد حفظ روحیه ، شادابی و تعریف یک هدف ارزشمند و سعی در رسیدن به آن است. حال هر چه ما شب تا صبح بنشینیم و بعضی ها را نفرین کنیم و غم گذشته را بخوریم و ... چیزی عوض نمی شود.

نالیدن بلبل ز نوآموزی عشق است ...... هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی

همه ما این مراحل را پشت سر گذاشته ایم و به این نتیجه رسیده ایم که بهترین کار در مقطع فعلی پیگیری عشقمان دوبله و سینمای کلاسیک است ، در حدی که بتوانیم ، تا حداقل نسل جدید با این هنر بیگانه نشود.

تــا چــند غــم زمــانه خوردن؟ ....  تازیــدن و تــازیانه خـوردن؟

عالم خوش خور که عالم این است .... تو در غم عالمی، غم این است