یکی از بامزه ترین خاطره های ورزشی من  داربی سال 1369 پرسپولیس و استقلال در جام باشگاه های تهران هستش، یه تلویزیون 14 اینچ توشیبا سیاه و سفید(تا سال 1384 عمر کرد.) که پدرم با باتری سربی اتوموبیل روشنش کرده بود به همراه یه آنتن دست ساز هوایی. من پرسپولیسی در محاصره پنج تا دایی استقلالی بودم.کوچک ترین دایی من اون موقع اول دبیرستان بود و من چهارم دبستان. خلاصه بازی شروع شد و دایییام با اعتماد به نفس فراوان از برنده شدن استقلال صحبت می کردن و من هم در جوابشون کم نمی آوردم و اونا هم یا گوشمو می کشیدن یا یه کوچولو پس کله ام می زدن نیمه اول بدون گل تموم شد و رحیم یوسفی و شاهین بیانی به خاطر درگیری که با هم داشتن با کارت قرمز هادی دزفولی از زمین اخراج شدن تا این که نیمه دوم شد و اگر اشتباه نکنم دقیقه 61 بازی بود که استقلال یه پنالتی به دست آورد و شاهرخ بیانی اونو گل کرد. آقا این دایی ها شروع کردن اذیت کردن و دست انداختن من ، منم با همون حس و حال کودکانه در حالی که یه کم بغض هم داشتم گفتم صبر کنید تا گل تیم ما رو هم ببینید!!! سیزده دقیقه گذشت و فرشاد پیوس روی یه پاس عالی دروازه عابدزاده رو باز کرد. من از خوشحالی پریدم آسمون و شروع کردم برای دایی ها کری خوندن و زبون درآوردن هیچی دیگه دایی رسول که خیلی از این گل ناراحت بود اومد منو بگیره و به خیال خودش ادبم کنه که من مثل فشنگ از اتاق در رفتم و شروع کردم به خوشحالی و آواز خوندن و شعاردادن....

ویدئویی کوتاه از این داربی:

https://tamasha.com/v/zeX2B

سه تا عکس از این داربی