یک روز جلوی در مغازه ایستاده بودم و خیابان را نگاه می کردم که زنی در پیاده رو توجهم را جلب کرد. از چشم های مورب و طرز راه رفتنش حدس زدم که باید خارجی باشد. خانم دستهایش را در جیب کرده بود، خوش خوشان در پیاده رو راه می رفت و با اشتیاق مغازه ها را تماشا می کرد. خانم های ایرانی معمولاً اینطوری در خیابان راه نمی روند. وقتی نزدیکتر آمد و متوجه نگاه کنجکاو و علاقمند من شد، تصمیم گرفت وارد مغازه شود و خرید کند. وقتی وارد شد با لهجه کاملاً فارسی سلام کرد و گفت: لطفاً صد گرم بادام هندی بدهید. سلامش را جواب دادم و موقع کشیدن بار از او پرسیدم: ببخشید شما فیلیپینی هستید ؟ (آخر در شهر ما مهاجرین فیلیپینی زیاد هستند و حتی یکی از آنها به نام لیندا، با ما نسبت خانوادگی دارد) اما بر خلاف انتظار، خانم فرمودند: نه ژاپنی ام !

این را که گفت نزدیک بود شاخ در بیاورم. آخر این زن ژاپنی در اینجا چه می کند ؟ گفتم: فارسی تان خوب است. از این حرفم کلی ذوق کرد و گفت: خیلی ممنون لطف دارید. موقع حساب کردن که رسید، حواسم بود که جمله ای مثل "قابلی ندارد" را به زبان نیاورم. چون تا آنجا که میدانم، خارجی ها اهل تعارف نیستند و این کار برای آنها معنایی ندارد. وقتی جنس را تحویلش دادم، قبل از رفتن تعظیم کرد !

به خانه که برگشتم برای مادر تعریف کردم که یک خانم ژاپنی امروز به مغازه ما آمده بود که خیلی خوب فارسی صحبت میکرد. تا این را گفتم، مادر گفت: من این خانم را میشناسم. شوهر این خانم ایرانی است. زن و شوهر هردو پزشک هستند و سالهاست که در این شهر اقامت دارند و به طبابت مشغولند. گفتم: عجب ! جایی خوانده بودم که طبق قوانین کشور ژاپن، هیچ شهروند ژاپنی حق ندارد تابعیت کشور خارجی را بپذیرد. در این صورت تابعیت ژاپنی او باطل شده و بیگانه محسوب می شود. پس این خانم چقدر همسر ایرانی اش را دوست داشته که بخاطر او حاضر شده کشور زادگاهش را ترک کند و با او به ایران بیاید. آن هم به شهر به این کوچکی.