معمولا کسی کاراکترهای شکست خورده را دوست ندارد. مخصوصا شخصیت هایی که خودشان احساس می کنند شکست خورده اند. آنهایی که زندگیشان را پوچ می شمارند و حتی احساس حقارت می کنند. شاید بیننده بگوید، او خود را دوست ندارد، من چرا از وی خوشم بیاید.راستش رفتن به دنیای درون انسانها آنقدرها هم بد نیست و می تواند زیباییهای خودش را داشته باشد. احساسات آدمی، تا زمانی که منجر به ایجاد تنفر و یا تحقیر دیگری نشود، در جایگاه خود ارزشمند است.

بیلی فلین کاراکتر اصلی فیلم قهرمان، مرد سی و هفت ساله ای که با فرزند هشت ساله اش تی جی زندگی می کند، یکی ار آن آدمهاست. او که روزی قهرمان بوکس بوده، پس از آنکه همسرش او و تی جی را ترک می کند به الکل و قمار روی می آورد و از خوشبخت کردن پسرش عاجز می ماند.این در حالی است که تی جی پدرش را قهرمان خطاب می کند.

هنگامی که بیلی تصمیم می گیرد برای تضمین آینده فرزندش دوباره پا به میدان مسابقه بگذارد، سروکله آنی، همسر سابق وی و مادر تی جی پیدا می شود. او که با مردی خوش اخلاق و پولدار ازدواج کرده است، تی جی را طلب می کند. احساسات متناقض بیلی را آزار می دهند. اینکه او تی جی را با جان و دل بزرگ کرده، اما مادری که فرزندش را ترک کرده است,حالا شرایط بسیار بهتری برای نگهداری از تی جی دارد.

سکانسی که تی جی با هدیه های گران قیمت از پیش مادرش برگشته و سوار ماشین پدرش می شود تکان دهنده است. بیلی که برایش عروسکی خریده است، با دیدن هدیه های همراه کودکش، احساس شرم وجودش را فرا می گیرد و عروسک خودش را مخفیانه از ماشین به بیرون می اندازد.

احساسات متناقض وی نشان دهنده این منطق است که هیچ کس کاملا مقصر و یا بی تقصیر نیست. او هم پدر خوبی بود و هم نبود و خود اینرا می دانست. در نهایت او به خاطر فرزندش پا به زمین بوکس می گذارد و  مقام قهرمانی جهان را از آن خود می کند و پسرش را ثروتمند می کند، اما این به قیمت از دست دادن جانش تمام می شود. تی جی با چشمانی گریان همچنان پدرش را قهرمان خطاب می کند.

بیلی فلین یک شکست خورده دوست داشتنی بود!