یکسال پیش در چنین شب منحوسی بود که خبر درگذشت علی معلم همه اهالی سینما را در شوک فرو برد. در سالی که خبرهای بد و ناگوار درگذشت هنرمندان دوست داشتنی یکی پس از دیگری خاطر همه را آزرده می کرد، شاید هیچ کس انتظار خبر کوچ علی معلم را نداشت. مردی که سرشار از انرژی و میل به زندگی بود. مردی که با شمایل معمولا خندان و روی گشاده اش، خودش را در دل همه جا می کرد. زنده یاد علی معلم جذابیتی منحصر به فرد داشت که ناشی از درون بی ریا، پاک و خالصانه اش بود. هر کس فقط یکبار هم صحبتش می شد جذب روح بلند و شخصیت کاریزماتیکش می شد. حتی کسانی هم که او را از نزدیک ندیده و فقط در قاب تلویزیون صحبت های او را می شنیدند شیفته بیان و اعتقاداتش می شدند. زنده یاد معلم رک و صریح بود و هر جا که بحث از سینما و سینماگران می شد با شجاعت  و قاطعیت از حق همه دفاع می کرد و از هیچ کسی باکی نداشت. نه به جریانی وابسته بود و نه از مواجهه با خطر می هراسید. معلم با معلومات فوق العاده و دید وسیعی که به واسطه سال ها فعالیت و تجربه اش در این صنعت می گذشت، جزو نوادر زمان ما بود. مردی که با ظاهر همیشه مرتب و خوش تیپش هیچ وقت در مواجهه با دیگران خودش را گم نکرد و بی ریا و خالصانه پذیرای بحث های گرم سینمایی با طرفداران و عاشقان فیلم و سینما بود. زمانی که در نمایشگاه مطبوعات مجله دنیای تصویرش غرفه داشت، هر روز بعد از ظهر وقتش را برای گپ و گفتگو با علاقه مندان و طرفداران فیلم می گذاشت و بر خلاف بسیاری از اهالی سینما، ساعت ها با ذوق و علاقه به بحث و تبادل نظر با آنها می پرداخت. هزاران افسوس که چنین گوهر ارزشمندی با کوچ ناگهانی اش همه اهالی سینما را تنها گذاشت و در حسرت ابدی فروبرد. روحش شاد و یاد و نامش جاودان.