راجر مور...

زاده 14 اکتبر 1927 در لندن که میشه 22 مهر 1306.

فکر میکردم میتونم در مورد راجر بنویسم... چند ساعتی نشده که خبر درگذشتش را شنیدم... تلخ بود... بسختی مینویسم دوستان...

میدانستم با سرطان مشغول مبارزه است... شاید مبارزه ای مثل مبارزه جیمز با آرواره در فیلم جاسوسی که دوستم داشت... اما سرطان جیمز ما را از پا درآورد... در مصاحبه ای گفتی که مرگ مانند رفتن از این اتاق به اتاق دیگرست...

به نظرم خیلی زیبا صحبت میکرد... از شنیدن صدای اصلیش لذت میبردم... هرچند دوبله ما نیز حق مطلب را ادا کرد... خصوصا منوچهر زمانی گرامی... خوش هیکل بود... خوش تیپ...  با وقار...

از نظر بازی به عمیقی مارلون براندو اصلا نبود اما به نظر من لذت بخش بازی میکرد... حالا که دارم تایپ میکنم حس تلخ کسی را دارم که انگار دوست دوران دبیرستان و هم محله ای اش را از دست داده! کاش میتونستم راکشنهای صورتش را برای همه به تصویر بکشم... وقتی تعجب میکرد... وقتی قیافه حق به جانب میگرف... وقتی ناگهانی گرفتار میشد مظلومانه به دشمنش نگاه میکرد و بعد از چهره اش میشد بخوانی که دارد نقشه گریز ار مهلکه را میکشد...

راجر... امشب میخوام به افتخارت یکی از فیلمهایت را ببینم... بزبان اصلی... صدایت را بار دیگر بشنوم و راه رفتنت را ببینم... در آغوش کشیدن هایت را ببینم... مبارزه هایت و ...

حالا در بهشت هم جاسوسی داریم... جاسوسی که دوستش داشتیم... بدرود راجر... بدرود.