دوستان

این فیلم سیاه و سفید داستانش در مورد دو اسیر جنگی  بود که برای خنثی کردن یک بمب به منزل یک افسر آلمانی آورده شده بودند ، در این منزل آنها چند ساعتی زندگی خوشایندی را تجربه نمودند ...

در انتهای فیلم پس از درگیری میان چند سرباز آلمانی و این دو اسیر ، یکی از آنها کشته شده و دیگری نیز بمب را منفجر نمود...البته در صحنه پایانی آنگونه که به خاطر دارم هم اسیر و هم سرباز آلمانی مجروح شده بودند ، اسیر فتیله دینامیت متصل شده به بمب را روشن می کند و خاموش کردن آن را منوط به تکرار کد خود از طرف سرباز آلمانی می کند و ...

ممنون میشم درپیداکردن این فیلم به بنده کمک کنید

دوستان من .

این فیلم گمشده من نیز هست ولی تا جایی که الان حضور ذهن دارم ، هنوز پیدا نشده، اگر من اشتباه می کنم لطفا پست مربوط رو دوباره عنوان کنید.

اما یک خاطره خیلی جالب دارم که به این فیلم مربوط میشه و خوندنش خالی از لطف نیست.

دو اسیری که در بالا تعریفشون رفت توسط افسری آلمانی به نام " میتیکه " به محل مورد نظر منتقل شدن. در صحنه ای از فیلم، یکی از اسرا در یک جعبه سیگار برگ رو باز می کنه و یک سیگار روشن می کنه و بقیه رو تو دستش می گیره و دونه دونه مثل بمب توی زیر سیگار پرت می کنه . در همون حال گوشی تلفن رو برمی داره و میگه : الووو ! میتیکه !؟

این تکیه کلام اون موقع بین تعدادی از دوستان من همه گیر شد . تا اینکه ...

نزدیک خونه ما یک مدرسه بود و این مدرسه سرایداری داشت و این سرایدار همسری داشت که این نازنین همسر ادب رو زیاد مراعات نمی کرد. یه روز تابستانی در سال 1367 من و 3 نفر از دوستان با یه توپ بسکتبال زیر بغل، چون سرایدار رو می شناختیم، برای بازی به در مدرسه رفتیم و در زدیم . از قضا سرایدار در مدرسه نبود و همسر ایشون تنها بود، و ما هم از این قضیه اصلا خبر نداشتیم .

چند باری در زدیم و خبری نشد تا اینکه 2 تا از دوستان که شیطون تر بودن از دیوار بالا کشیدن و بالای دیوار مدرسه نشستن و شروع کردن به صدا کردن نام سرایدار . چند باری سرایدار رو صدا کردن تا اینکه به صورت اتفاقی یکی از دوستان صدا کرد : الووو ! میتیکه ! و چند بار هم این " میتیکه " رو صدا زد، ناگهان ...

من پایین دیوار بودم که دیدم دوستان من به عجله انگار که از چیزی خیلی ترسیده باشن از دیوار پریدن پایین و فرار کردن . از دور صدای همسر سرایدار رو شنیدم و من هم با دوست چهارم فرار کردم و به داخل اولین حیاط رفتیم . پشت سر ما همسر سرایدار درحالیکه انواع و اقسام ناسزاها و فحش های ناجور رو پشت سر هم و لاینقطع ! می گفت وارد حیاط شد و دنبال اون 2 تا دوستی که بالای دیوار بودن رفت. من و دوست چهارم هم که در راه پله ها پنهان شده بودیم نمی دونستیم چرا ولی داشتیم می لرزیدیم حالا از شدت هیجان بود یا ترس نمیدونم...

همسایه ها با شنیدن سر و صدا ریختن بیرون و همسر سرایدار رو متوقف کردن که ببینن آخه چی شده که ایشون زمین و زمان رو داره می گه ! خلاصه دورش جمع شدن و ازش پرسیدن آخه چی شده؟ در جواب گفت : من تو مدرسه تنها بودم ، این 2 تا پسر اومدن بالای دیوار و هی داد میزنن : آنتیکه! آنتیکه ! آخه کجای من آنتیکه ؟

از اون زمان 29 سال میگذره ولی این خاطره و این جمله و این فیلم هنوز من رو به خنده میندازه.