ظرایف یک زبان بسیار بیشتر از آن چیزی است که در ظاهر دیده می شود. بر همین اساس علم زبان شناسی یکی از پیچیده ترین و عمیق ترین علوم است .

نکته جالبی که باید در اینجا بگویم , درباره گویش های محلی در فیلم هاست.

شما همین زبان فارسی خودمان را ببینید چقدر گویش های متفاوت محلی دارد:

مثلا لهجه تهرانی - شیرازی - اصفهانی - یزدی - آبادانی - رشتی و ...

حتما در زبان انگلیسی هم چنین لهجه های متفاوتی وجود دارد. این مورد در دوبله و ترجمه فیلم ها بسیار مهم است. مثلا همه می دانیم که در دوبله های شاهکار قدیمی , تا حد امکان سعی می شد که زبان گویش هنرپیشه و نقش های فیلم منطبق با لهجه اصلی باشد. مثلا در یک فیلم کابویی می دیدیم که بازیگران نوعی ولنگاری و به قول معروف داش مشتی صحبت می کردند که با توجه به فرهنگ قدیم غرب وحشی طبیعی بود. یا وقتی یک شخصیت از رده پایین اجتماع با یک شخصیت از طبقه بالا مواجه می شد تفاوت آنها از نوع صحبت آن دو حتی در دوبله کاملا مشخص می شد.

نکته ای که در دوبله های جدید به آن بی توجهی می شود همین بحث لجهه است. یعنی علاوه بر ترجمه خوب و استفاده از دوبلور توانا , باید لهجه بازیگر اصلی هم هنگام دوبله به فارسی عینا تبدیل شود  در غیر اینصورت دوبله ما ناقص است. در بسیار از دوبله های اخیر , شخصیت ها همه FLAT و یکسان دوبله می شوند و حتی یک فیلم کابویی سال 1870 دقیقا با لهجه فیلم 2015 دوبله می شود. ما تفاوتی بین لهجه یک گدا در قرن 19 با یک پولدار در قرن 20 حس نمی کنیم.

یک نمونه شاخص و باکیفیت دوبله برای دیدن تفاوت لهجه و گویش بین شخصیت ها , فیلم بانوی زیبای من my fair lady است.