به نام خدایی که امید و عشق را در دلها رویاند

درود عزیزان؛

 High Five!: The Magic of Working Together یا پنج جادویی نوشته کن بلانچارد، داستان یک مربی هاکی مشهور است که به هدایت تیمی ناموفق گمارده شده و دست به یک جوانگرایی کامل می زند جوانانی بی تجربه اما ساعی و با انگیزه و آنها در کمال ناباوری تا پای فینال هم می روند ولی فینال را می بازند! چرا؟! چون تیم حریف، هم یک تیمی است که پارسال جوان گرایی کرده بود و امسال نتیجه اش را دید... حکایت قرمزهای پایتخت ما هم همین شد...

(۱۳۹۴/۱۰/۴ صبح ۱۱:۱۵)خانم لمپرت نوشته شده:  

... در تیم تحت هدایت برانکو انرژی و تاکتیک و اعتماد به نفس تزریق شد تکنیک هم که بحمدلله خود بچه های جوون و آینده دارمون سرتاپا داشتند. تیم در نیم فصل از ته جدول به رتبه چهارم صعود کرد و برانکو به لطف همین جوونهای غیرتی و فنی اش شد بهترین مربی نیم فصل. اما برای من هوادار با اینکه مایه شادیه تیم مهمه. باز هم فرق نمی کنه پرسپولیس با بازیکن هاش چه ببره چه ببازه بازهم تو قلب منه. پرسپولیس همیشه ماندنی است.

حالا حکایت کافه هم همان است فقط قالب تغییر کرده ولی محتوا یکی است...

همانطور که در نقل قول پست صفحه پیشین که مربوط به سال قبل است، خواندید تاکید من این بوده و هست که جوان گرایی و شایسته سالاری همه جا جواب می دهد. کاربران اکثرا جوان ما که بدون چشمداشت دانش و هنر و ذوق خود را در اختیار همگان قرار می دهند، انتظاراتی دارند که قدر دنیای کوچک تجربیاتشان است و برای ما بزرگترها عمدتا برآورده کردنی است. اگر بالای سر این جوانان بزرگترهایی باشند که عالمانه و دلسوزانه هدایتشان کنند و به استقبال ایده های نو روند و تشویق را بجای تنبیه سرلوحه امورات کنند،، نور علی نور می شود.

همه شما شاهد بودید که خانم لمپرت در این مدت همواره و تا حد توان هوای بزرگ و کوچک کافه کلاسیک را داشت. چقدر توهین ها از غریبه و آشنا شنیدم و سکوت کردم، چون مصالح کافه خودمان و آرامش کاربران از همه چیز حتی شخصیت مجازی خودم برایم با ارزشتر بود. تازه آن موقع در دوره نقاهت بیماری هلاکت باری بودم که آماج آن حمله ها قرار گرفتم و استرس برایم حکم سم را داشت ولی خانم لمپرت سخت جان تر از این حرفهاست.

با تمام سختی ها سعی کردم در کسوت سبز مدیر هرکاری از دستم بر می آید برای رضایت کاربران و پیشرفت کافه انجام دهم. اما اینک با تغییر و تحولات جدید در مسایل فنی و تکنیکی و تاکتیکیِ کافه ترجیحا کنار می کشم. سیاست های جدید با روحیات خانم لمپرت همخوانی ندارد و بهترین تصمیم آن است که از محضر جناب کلاسیک که همواره با احترامی که برایم قائل بوده و حمایتشان، مرا شرمنده کرده اند، تقاضای بازنشستگی نمایم. اختلاف نظر همیشه هست. باورها و عقاید متفاوتند و چالش ها اینگونه بوجود می آیند و به زندگی مفهوم می بخشند و باز بگویم بقول مولوی : جمع اضداد از کمال عشق او گشته روا... عزیزان ابدا جای نگرانی نیست، یقین می دانم باقی تیم گرامی مدیریت آنچنان در یک راستا گام بر خواهند داشت که نبود این جانب محسوس نخواهد بود. 

البته بازنشستگی من هرگز به مفهوم دست کشیدن از نویسندگی در کافه نیست. نوشتن عشق من و کافه کلاسیک، خانه امیدم است... من در مکتب دوستان بزرگی چون مگی گربه، سم اسپید، بانو و رزا آموزش دیدم و اکنون که این عزیزان نیستند، خوب است من و شما به پاس زحمات این عزیزان و دوستان ادیب و مهربانِ حاضر، چراغ کافه را همواره با مشعل قلم خود روشن و پرفروغ نگه داریم. اگر ما به بزرگانمان بها دهیم و جوانان خلاق کافه را ارج نهیم و کاربران پر و پا قرص حامی را عزیز بداریم و موجبات رنجش شان نشویم کافه کلاسیک، جاودان در فراز قله فرهنگ و هنر خواهد درخشید.

سپاس