قبل از آنکه به بحث درباره محتوای پالپ فیکشن ادامه دهیم، بگذاریم نگاه مختصری بیندازیم به چند نگاره از این فیلم و روی ویژگی های آنها بحث کنیم. کاری که تارانتینو با استادی انجام داده و بعد از گذشت دو دهه هنوز از دیدن این کمپوزیسیون و عناصر موجود در هر تصویر لذت میبریم.

در این فیلم، علاقه بسیار زیاد تارانتینو به فیلم برداری از نماهای غیر هم تزار با چشم (eye level) به چشم میخورد. عنصری که در بسیاری از عکس های زیر خواهیم دید، این است که از نمای هم تراز با چشم معمولا برای نمایش ضعف و ناتوانی و عادی بودن کاراکترها استفاده شده و از نمای رو به بالا برای کاراکتری هایی که در صحنه مربوطه، دست بالا را دارند.

صحنه ای که در آن بوچ پس از جستجو در فروشگاه، یک ابزار خاص پیدا کرده است. تعجب و حیرت در چشمان بوچ با این نمای رو به پایین ترکیب میشوند تا هم دید بهتری به کل صحنه داشته باشیم و هم آن حس حیرت و البته فاصله با آبجکت مورد نظر (شمشیری که روی دیوار است) را بهتر درک کنیم.

این نما میتوانست به صورت کلوزآپ هم گرفته شود و چشمان حیرت زده بوچ را ببینیم اما این کجا و آن کجا!

صحنه بعد، زمانی که بوچ به آن چه میخواسته رسیده است. حالا از نمای رو به بالا صحنه را میبینیم. حیرت و کنجکاوی ما درباره فضای بالای قفسه ها رفع میشود.

در صحنه بعدی برخلاف بسیاری از فیلم های پلیسی معمول، از زاویه پایین بوچ را در موقعیت ضد نور میبینیم. تصور میکنم اگر زاویه دید از روبرو و هم تراز با چشمان بود این حس تحیر و تعجب و کنکجاوی بوچ (جایی که بوچ نگاه میکند برای ما هم عجیب و رازآلود است) وجود نمیداشت.

این صحنه و صحنه بعدی مکمل همدیگر هستند. در این صحنه میتوانست کمی بازتر باشد و جزییات بیشتری از صحنه را ببینیم اما مسلما نکته طلایی که هیجان و شهوت در چهره فرد منحرف (و از طرفی خطر قریب الوقوع برای اوست) از دست میرفت.

و این هم صحنه مکمل! در یک آن به بهترین شکل این عبارت را فریاد میزند: حالا ورق برگشت!!

در این صحنه (و چند صحنه مشابه که در آینده خواهیم دید)، زمانی که سوژه در حالت ناتوانی، عجر و وضعیت معمولی قرار دارد از روبرو  وهمتراز با چشم فیلمبرداری شده است. شاید به این جهت که دیگر نکته عجیبی وجود ندارد و وضعیت مشخص است. در اینجا از هیجان، اعتماد به نفس، تسلط بر صحنه و ... خبری نیست!

حالا مثالهایی بیشتر از این موقعیت ها: