(۱۳۹۴/۱۲/۱۷ صبح ۱۲:۴۶)هانیبال نوشته شده:  

نیمه شب در پاریس

.

.

تصویری که در وودی آلن از پاریس در این فیلم ارائه میدهد به شکلی است که حس میکنم فقط زمانی به آدم دست میدهد  که حسی از مستی و از خود بیخودی و یک خستگی لذت بخش و بیخیالی از غم فردا در وجودت باشد. در این حالت پاریس بهترین شهر دنیا میشود. به شرطی که در زمان درست و در مکانی درست باشی. هوای اندکی سرد، کمی مه، خیابان های خلوت و ...

شاید وودی آلن دوست دارد بگوید ای کاش پاریس اینگونه باشد، اینگونه می ماند. در یک کلام: رمانتیک

پاریسی که امروزه غیر ممکن است در آن خیابانی به خلوتی آن شب در این فیلم پیدا کنی .حداقل آنجاها که وودی آلن تصویر کرده. در محله های معمولی و میان شهر. پاریسی که در حالت عادی بسیار شلوغ و گاهی اضطراب آور است. در مترو، محله های پایین شهر، بوی بنزین و ...، در یک کلام: استرس