The Glenn Miller Story

این فیلم، شرح زندگی شخصی و حرفه ای گلن میلر، نوازنده و رهبر نوگرای گروه موسیقی

جز است که در سال 1354 توسط آنتونی مان که بیشتر او را با آثار وسترنش می شناسیم

ساخته شده است.

فیلم از دوران جوانی میلر (با بازی جیمز استیوارت) و چگونگی روابط او  با همسر

آینده اش (جون الیسن) آغاز شده و با به تصویر کشیدن پیشرفت های او، در نهایت

به مرگش در ماموریت جنگی به پایان میرسد.

علیرغم بازی های درخور توجه بازیگران، عیب عمده ی فیلم در شخصیت پردازی

کاراکترهاست و پیچش های داستانی جوابگوی تغییر شخصیتی آنها نیست.

به بیان دیگر، ابعاد درونی و احساسات انسانی کاراکترها، چنان کمرنگ نمایان

شده که مناسب فیلمی با ساختار داستانی نیست و عواطف تماشاگر را در

راستای توقع کارگردان درگیر خود نمی کند.

از طرف دیگر، ویژگی های شخصیتی بازیگران، بدون دلیل دراماتیک، تغییر می کند

یا از میان می رود و نمونه ی آن تندخویی کاراکتر زن پیش از ازدواج است

که به گفته ی میلر, از قدیم وجود داشته ولی بعد از ازدواج، دیگر بجز یک

سکانس(آنهم خیلی مختصر) اثری از آن نمیبینیم. و یا ناآگاهی افراطی زن از

موسیقی که حتی نوازنده- خواننده ی معروف عصر خود را هم نمی شناسد,

یا  لقب دکتر را فقط از آن پزشکان میداند (و دکترای موسیقی برایش مفهومی

ندارد) و نیز سر اجرایی هیجان انگیز به خواب میرود ؛اما همین شخصیت در مدتی

کوتاه، در مورد اثر موسیقایی شوهرش نظر میدهد!

وهمینطور شخصیت ناآرام و به قولی، پرسه زن میلر که بدون تمهید روایی، ناگهان اهل خانه

و خانواده می شود. این ویژگی نامناسب فیلمنامه، هیبتی عروسک وار از نقش ها میسازد و

باورپذیری آنها را با مشکل روبرو میکند.

اما در کنار اینها تلاش کارگردان برای ترسیم حال و هوای گروههای موسیقی آن دوره و لذتی

که تماشاگر به لطف موسیقی از حضور در آن برهه میبرد ستودنیست. تماشای سکانس

اجرای ارکستر کوچک موسیقی با حضور "لویی آرمسترانگ" با آن صدا و لبخند و حرکات

دوست داشتنی در کنار میزانسن های خوش ترکیب مان،  برای تمامی دوستداران موسیقی

و سینمای کلاسیک، غنیمت است.

نکته ی جالب در این فیلم، استیوارت در مقام یک نظامی دوره ی جنگ است که به شخصیت

زندگی واقعی او بسیار نزدیک است و چند سال بعد, در فیلم "روح سنت لوییس" بیلی

وایلدر، آن را بشکلی جدی تر دوباره بازنمایی میکند. استیوارت، در میان بازیگران از روحیه ای

دوگانه برخوردار است؛ او در کنار تصویری که از مرد مسئول خانواده و عاشق رنجور ساخته،

با تغییری کوچک در موقعیتی که در آن قرار دارد، به مردی یک دنده و سرسخت و نیز جویای

قدرت تبدیل می شود که نمونه های این تغییر موضع در داستان گلن میلر، سرگیجه، مردی که

زیاد می دانست و... مشهود است. و البته همین مساله می تواند دلیل خوبی برای شهرت و

موفقیت او در آثار وسترن قلمداد شود.

در آخر باید گفت قطعاتی که با تنظیم خود میلر در اثر گنجانده شده شنیدنی ست. بخصوص

"سرناد مهتاب" که شرح شکل گیری ایده ی آن و چگونگی پرداختش در فیلم، به تصویر

کشیده شده است.

این قطعه را در بخش موسیقی فیلم کافه، برای دوستان میگذارم.