امروز به یاد یکی از نمایشنامه های هنریک ایبسن، نمایشنامه نویس بزرگ نروژی و پدر تئاتر مدرن، با عنوان دشمن مردم (یا: دشمن ملت) افتادم. ایبسن زمانی شروع به نوشتن نمایشنامه هایش کرد که نروژ هنوز استقلال خود را به دست نیاورده بود و تحت سلطۀ سوئد قرار داشت. زبان نروژی جز تعدادی متون کهن، ادبیات چندانی عرضه نکرده بود و حرفی برای گفتن نداشت. ایبسن بود که با نمایشنامه هایش به این زبان اهمیت داد. چنان اهمیتی که جیمز جویس صرفاً به دلیل علاقه اش به آثار ایبسن شروع کرد به یادگرفتنِ زبان نروژی و جرج برنارد شای ایرلندی نیز از اولین مریدان ایبسن در بریتانیا بود که به معرفی آثار وی پرداخت. شا حتی کتابی نوشت با عنوان جوهرۀ ایبسنیسم The quintessence of Ibsenism که به عقیدۀ تئاترشناسان امروزی، تا مدتها عامل گمراهی خوانندگان و عدم درک صحیح ایبسن بود.

ایبسن پس از نوشتنِ نمایشنامه هایی با موضوع داستانهای قدیمی نروژی، در دورۀ دومِ نویسندگی خود که اغلبِ آن در ایتالیا سپری شد، نمایشنامه های فراموش نشدنی و بزرگی خلق کرد. نمایشنامه هایی مانند دشمن مردم، هدا گابلر، مرغابی وحشی، روسمرسهولم، جان گابریل بورکمن، اشباح، ستون های جامعه و...

دشمن مردم ماجرای پزشکی است در شهری با چشمه های آب معدنی آلوده که برای سلامت گردشگران مضر است. پزشک به این موضوع پی میبرد و آن را با مسئولان و شهردار که از قضا برادرش است، در میان میگذارد. اما از آنجایی که این چشمه ها منبع اصلی درآمد شهر است کسی به حرفش توجهی نمی کند و  مردم حتی در برابر اصرار و ابرام او، عناد و دشمنی پیشه می کنند، خانه اش را سنگباران و خودش و خانواده اش را طرد  میکنند.

ایبسن قهرمان صادق و تنهای خود را در برابر انبوه منفعت طلبان و محافظه کاران قرار می دهد و با الهام از نوشته های کییرکگور می گوید:

هرگز حق با اکثریت نیست. هرگز، من به شما می گویم. این یکی از دروغ های جامعه است که هر انسان آزاده و بافراستی علیه آن قیام می کند. اکثریت جمعیت را کدام مردم تشکیل می دهند؟ افراد باهوش یا احمق ها؟