سلام به دوستان فرهیخته

بعد از مدتها ننوشتن ... خیلی سخته راجع به چیزی بنویسی که اعماق ذهنت رو دائم قلقلک بده .

چندی پیش دست بر قضا مطلع شدم یکی از دانشجوها پایان نامه اش در ارتباط با تارکوفسکی و هایدگر . از اونجا که بنده هم روی هایدگر کار میکنم و البته به سینما هم دلبستگی دارم . دعوت شدم به این جلسه دفاع . البته تا حالا دست نداده بود که به رغم علاقه ام به سینما معنا ، فیلمهای جناب تارکوفسکی رو هم ببینم . ضمن اینکه تا حالا هم در خودم جسارت نوشتن از این دست فیلمها رو ندیدم . چون واقعا درک این ژانر کار دشواریه . اما امشب میخوام دست کم تلاشم رو بکنم در بیان ما فی ضمیرم در خصوص فیلم زیبای نوستالژیا .که طی توفیق اجباری قبل از دفاع دیدم . فیلمی که اگر بگیم یه شعر بلند مصور ِ راه دوری نرفتیم .

بله به اعتقاد من نوستالژیا تجسم یک شعر بلند سیاست  . من نمیخوام یه تحلیل آکادمیک از این فیلم عرضه کنم یا اونچه رو که در جلسه دفاع شنیدم گزارش کنم ... نه فقط میخوام احساسم رو از تماشای این اثر گرانقدر با دوستان به اشتراک بزارم . در سرتاسر اثر یه حس رازآلودگی جریان داره . گویی که شما در مقام مخاطب به همراه سازنده ی شاعر مسلک فیلم در جستجوی گمشده ای هستید . گمشده ای که شاید گمشده ی انسان عصر مدرن است . سادگی ! چیزی که دیوانه تارکوفسکی که عجیب من را به یاد دیوانه نیچه انداخت ؛ در پایان انسان ها را بدان دعوت میکرد . پیامی که دریغ و درد بی پاسخ ماند .پیامی که همچون سمفونی نهم بتهوون و شعر شیلر که در کشاکش  عرضه آن پیام به صورت مقطع مقطع پخش میشد گویی که دیگر شنیداری ندارد .

وچهره نوستالژیک آن زن ... با موهای مواج طلایی ... و چشمان یخی بی روح ... که زنانگی اش را بی پروا عرضه میکرد ...

و کلام آخر : دیالوگهای اندک اما فکر شده ی فیلم که به شدت شما را غرق تفکر میکرد و سر آخر در جهالتتان رها می ساخت .

اینکه شعر ترجمه ناپذیر است مثل دیگر شاخه های هنر !

همین کلام برای مدتها در به در افکار مه آلود و گیج کننده شدن کافی است . درست مثل لوکیشن های رازآلود و غرق مه ... و آّب ! که همه جا جریان داشت چون انسان فلک زده عصر مدرن ... بی هدف ، مقهور بی معنایی ! به راستی به کدامین کوره راه سرازیر هستیم ؟ هیچ ، هیچ محض !

ارادتمند دوستان 

هانا ازاخترک فراموش شدهب 612