Marie Antoinette

ماری آنتوانت 2006

.

.

اگه 3 تا فیلم بخوام نام ببرم که طراحی صحنه خارق العاده ای دارند این هاست:

مولن روژ / نفرین گل طلایی / ماری آنتوانت

.

داستان فیلم، داستان زندگی ماری آنتوانت، آخرین ملکه فرانسه است که در جریان انقلاب فرانسه اعدام می شود. ماری، فردی عیاش و خوشگذران بوده است که از اوضاع ملت بی خبر بوده است. جمله مشهور زیر از او به یادگار مانده است: «اگر مردم نان ندارند بخورند، چرا کیک نمی خورند؟!»

اما ماری آنتوانتی که در فیلم می بینیم کاملا متفاوت است.

ماری، با بازی کریستین دانست، یک شاهزاده نوجوان اتریشی است که برای حفظ روابط سیاسی با فرانسه مجبور می شود با لویی شانزدهم ازدواج کند.

.

.

ماری بسیار مهربان و متواضع است... اما لویی، جوانی خوشگذران و سردمزاج است که ترجیح می دهد وقت خود را با دوستانش سپری کند. به همین دلیل تا مدت ها بین آنها هیچ رابطه ای وجود ندارد و همین موجب می شود که ماری متهم به نازایی شود.

رسم و رسومات عجیب غریب و پچ پچ های زنان دربار کم کم ماری را به سمت بی قیدی سوق می دهد. هر شب مشغول قمار و مهمانی های پرخرج شبانه می شود... از طرفی لویی هم تحت تاثیر مشاورانش بودجه هنگفتی را صرف کمک مالی به آمریکا می کند.

اوضاع کشور به سمت تشنج میل می کند و نهایتا ماری و لویی از کاخ ورسای فرار می کند. فیلم در همین جا به پایان می رسد اما در واقعیت چند ماه بعد ماری و لویی با گیوتین اعدام می شوند.

.

.

روند پیشروی داستان بسیار کند است، اما رنگ بندی طراحی صحنه و لباس، انقدر زیباست که می تواند شما را مجذوب کند. در واقع این فیلم بیشتر از اینکه شبیه فیلم باشد، شبیه تابلو نقاشی است... هم از لحاظ زیبایی و جزییات و هم از لحاظ ایستایی!

ترکیب رنگی کرم، صورتی، زرد و طلایی حس شیرینی به شما القا می کند. بعلاوه رنگ  آبی که به نوعی تزیین کننده کل صحنه است به شکل عجیبی دلربایی می کند. به نظر می رسد به کمک افکت های تصویری، رنگ های کاخ ورسای و محوطه آن اشباع شده است. خلاصه همه چیز، از نماهایی که گرفته شده تا غذاهایی که خورده می شوند، حس ملوکانه ای ایجاد می کند.

.

.

یکی دیگر از مشخصه های فیلم استفاده از موسیقی های عجیب غریب است! بشخصه به یاد ندارم در فیلم های تاریخی از موسیقی راک استفاده شده باشد ولی در این فیلم در کمال وقاحت(!) از موسیقی مربوط به 200 سال بعد را می شنویم! :دی

بعلاوه در اوایل فیلم، هر روز صبح، یکی از آهنگ های آنتونیو ویوالدی پخش می شود که واقعا زجرآور است. زجرآور از این جهت که در فیلم All That Jazz هم دقیقا هر روز صبح همین آهنگ پخش میشد با صحنه های تکراری بیدار شدن، قرص خوردن و دوش گرفتن نقش اول فیلم! البته انصافا برای آلارم گوشی مناسب است!! :دی

.

.

کریستین دانست در فیلم بسیار دوست داشتنی است. ملکه ای که هنوز از حال و هوای بچگی خارج نشده است... بازیگر نقش لویی شانزدهم هم جیسون شوارترزمن است که او را فقط در فیلم های وس اندرسون به یاد داریم! انتخاب او نیز بسیار مناسب است. مثل بقیه نقش هایش، انگار هیچ وقت هیچ درک خاصی از شرایط ندارد و در عالم خودش است!

.

کارگردان قصد داشته است برای نقش لویی پانزدهم (پدر لویی شانزدهم) از آلن دلون استفاده کند که او قبول نکرده است که در چنین فیلمی بازی کند. چون به هر حال ماری آنتوانت شخصیت محبوبی در تاریخ فرانسه محسوب نمی شود. تنها بازیگر مشهور فرانسوی که در فیلم دیده می شود (البته آن هم فقط در یک پلان چند ثانیه ای) متیو آلمریک است.

.

.

تام هاردی که الان تبدیل به یک سوپراستار شده است نیز یک نقش بسیار فرعی در فیلم دارد. دختر داریو آرجنتو، آهنگساز و کارگردان فیلم های ترسناک عجیب غریب ایتالیایی -از جمله Suspiria- نیز در نقش سوگلی لویی پانزدهم بازی کرده است.

نهایتا با آمدن تیتراژ پایانی فیلم، نام سوفیا کاپولا را به عنوان کارگردان می بینیم! و اینجاست که می فهمیم قولی که بعد از دیدن فیلم Lost in Translation به خودمان داده بودیم را شکسته ایم! :دی

.

.