در شماره 406 مجله فیلم در بخش دوبله به مطالبی برخوردم که درباره یک موضوع فراموش شده بود "شروع مجدد دوبله فیلم های ایرانی" فکر کردم این موضوع را به عنوان یک تاپیک جدید مطرح کنم تا عزیزان نظرات خود را در این باره مطرح کنند. برای شروع قسمتهایی از مطالب آن شماره را اینجا در ادامه مطلب آورده ام. (با تشکر از جناب بهزاد ستوده که قبلا در بخش پیشنهاد های فروم به من کمک کردند.)

طی مراسمی که در اولین همایش تقدیر از دوبلورهای برتر در 9 اسفند سال گذشته انجام گردید؛ جواد شمقدری (معاونت سینمایی وزارت ارشاد) طی سخنانی از کاهش تعداد تماشاگران سینما در سالهای اخیر سخن گفت و دوبله (یا صدا گذاری فارسی به فارسی) را یکی از راههای جلب مخاطب سینما دانست. او در سخنان خود گفت:

"البته فیلمهایی که ساختار و رویکردی واقع بینانه دارند بهتر است از صدای بازیگر و صدابرداری سر صحنه استفاده کنند, اما برای برخی از فیلمهای دیگر با استفاده از تکنیک های صداگذاری جدید, صدای برخی از بازیگران که از فن بیان بالایی برخوردار نیستند دوبله گردد. چون صدای فخیم یک دوبلور می تواند پرورش شخصیت را بهتر کند"

در بخش دوم این مجله مطلبی نوشته التفات شکری آذر آمده است که در سو تیتر آن نوشته شده "یکی از نیازهای سینمای عامه پسند دوبله است." بخشی از این مقاله:

"صدابرداری سر صحنه اتفاق مبارکی برای سینمای ایران بود که انصافا خوب هم جواب داد؛ بخصوص در مورد فیلمهای هنری و واقع گرا. اما حذف دوبله از فیلمهای دیگر ابتدا چندان دیده نمی شد که کم کم با شکستهای پی در پی در بعضی فیلمهای ایرانی تاثیرش را نشان داد ..... فکر می کنم اگر فیلمهای عامه پسند دوبله می شد و حتی برخی از بازیگران خودشان دوبله می کردند چقدر خوب بود زیرا گاهی ضعف این فیلمها را تکنیک های دوبله می تواند به خوبی ترمیم و حتی به نکته جذابشات تبدیل کند. صدای سر صحنه می تواند در مواردی فقط صدای شاهد باشد که بعدا به کار دوبله می آید و این را عامه مردم بیشتر می پسندند."