بی نهایت خرس قطبی روایت گر زندگی خانواده ای ست که پدر خانواده با بیماریِ اختلال روانی دست و پنجه نرم میکند.کامرون پدر خانواده با بازی (مارک روفالو) بعد از اخراج از کار، بیماری اش شدت یافته و در بیمارستان بستری می شود.همسرش مگی (زوئی سالدانا) آپارتمان کوچکی اجاره می کند و همراه دو دخترش آنجا زندگی میکند اما به سختی از پس هزینه های زندگی بر می آید.او برای اینکه راحت تر شغلی به دست آورد تصمیم میگرد برای تحصیل به نیویورک برود و در عرض 18 ماه مدرک فوق لیسانس مدیریت بازرگانی اش را بگیرد.به همین منظور از دانشگاه کلمبیا بورسیه می گیرد. پس مسئولیت مراقبت و نگهداری دو دخترش را به همسرش واگذار میکند و از او خواهش میکند 18 ماه از دخترانشان نگهداری کند.

داستان اصلی فیلم از همین جا شروع می شود. تصور کنید پدری که به اختلال دو قطبی دچار است، تمام مسئولیتهای یک زندگی را به دوش بگیرد.از آشپزی گرفته تا رساندن بچه ها به مدرسه و بازی کردن با آنها. داستان تلخ فیلم آنقدر شیرین روایت می شود و سرشار از لحظه های فرح بخش است که مخاطب را آزرده نمی کند. کامرون پدری ست که با وجود همه مشکلات روحی اش و رفتارهایی که دخترانش را در مقابل همسایه ها و دوستانشان خجالت زده می کند،اصرار دارد که به دخترانش خوش بگذرد.آنها را تفریح و پیک نیک می برد, با نگاه ملتمسانه اش, آنها را مجاب می کند که او را نیز به جمع دوستانشان راه دهند,در بازیهایشان شرکت می کند. او با دوربینی که همیشه در دست دارد انگار دنیای اطرافش را از دریچه ذوق و قریحهٔ خود می بیند.

یکی از سکانسهایی که خیلی دوست داشتم صحنه ای ست که از دخترهایش می خواهد دوستانشان را به آپارتمان محقرشان دعوت کنند اما بچه ها امتناع میکنند و میگویند:ما نمی خوایم بقیه بدونند که ما چطور زندگی میکنیم... تحقیر آمیزه و کامرون با فریاد می گوید: بهشون بگید که پدرتون اختلال روانی داره... این تقصیر شما نیست... نمیخوام به خاطر من هیچ دوستی نداشت باشید. و بعد می بینیم که اتفاقا با وجود همین پدر بیمار چقدر به بچه ها و دوستان شان خوش میگذرد.

بی نهایت خرس قطبی ریتم تندی دارد. از آن دسته فیلمهایی ست که از همان ابتدا مخاطب را با خود همراه می کند.فیلم بیش از هر چیز از بازی درخشان مارک روفالو سود می برد. مارک روفالو که تا قبل از این،بیشتر به خاطر بازی در فیلم جزیرهٔ شاتر در ذهنم مانده بود، به خوبی توانسته کاراکتر پدری مهربان را که دچار بیماری دو قطبی است ایفا کند, به طوری که بازی اش بسیار تاثیر گذار است. او برای این نقش در جشنواره گلدن گلوب نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد در بخش فیلمهای کمدی شده است.

بی نهایت خرس قطبی شاید شاهکار تلقی نشود اما به نظر من فیلمی بی ادعاست که حرفش را بدون لکنت می زند و از این جهت ستودنی ست.بعد از تیتراژ پایانی فیلم عکسی را می بینیم که زیرش نوشته شده: تقدیم به پدر و مادر و متوجه می شویم که فیلم بر اساس زندگی شخصی فیلمساز ساخته شده است.جالب اینجاست, با اینکه فیلمساز این زندگیِ تلخ را تجربه کرده اما هنگام روایت آن, همان اندازه که مخاطب را متاثر می کند، او را می خنداند و لحظات کمیک می سازد.