اصطلاح "بچه های کار" زیاد به گوشمان خورده است. با شنیدن آن به یاد کودکانی می افتیم که در سرما و گرما ناچار به فروش گل و آدامس و فال مرغ عشق و ... در سرچهارراه ها هستند، بچه هایی که هیچ گاه در این یکبار فرصت زندگی، فرصتی برای زندکی ندارند. فرصتی برای فارغ البال خندیدن و حتی گریستن ندارند. کودکانی که مقاطع زندگی را جهشی طی می کنند. در هیچ کلاسی درجا نمی زنند و از مرحلۀ کودکی با پریدن از روی نوجوانی و جوانی، یکسره وارد مرحلۀ بزرگسالی می شوند.

در گذشته هم بچه های کار بودند، تلاششان در استثمار بزرگسالان به هدر می رفت، امّا تنها نکتۀ مثبت گذشته این بود که حرفه ای می آموختند و در جوانی می توانستند بر روی پای خود بایستند.

از آنجا که پسرخالۀ کچل و مهربان تنها مروّج فرهنگ جوانمردی کودکانه در بین بچه های لوس امروزی و یگانه نمایندۀ کودکانی است که کودکی نمی کنند، حضور او را در برنامه های کلاه قرمزی کاملاً ضروری می دانم.