(۱۳۹۴/۷/۱۵ عصر ۰۳:۱۴)پیرمرد نوشته شده:  

بایستی توجه داشته باشیم که لهجه ها به مثابۀ شاخه های یک درخت هستند و از قضا همه پربار. همانگونه که هرس شاخۀ مثمر جایز نیست و بریدن افراطی شاخه های درخت، برگها و مایۀ حیات آن را می گیرد، حذف لهجه ها نیز ضربه ای کاری بر پیکرۀ زبان است.

آفرین . کاملا درست است

لغت زِندِگی در بیشتر مناطق ایران به همین صورت تلفّظ می شود امّا در تاجیکستان تلفّظ آن زِندَگی است.

به تازگی  پژوهشگران  می گویند که خواستگاه اصلی زبان فارسی امروزی ( دری ) , شرق ایران و همان نواحی خراسان بزرگ است که تا شمال افغانستان امروزی و تاچیکستان گسترده بوده است.  شاید اگر بخواهیم زبان اصیل پارسی را بیابیم بهتر است به سراغ واژه ها و جملاتی که تاجیکستانی ها به آن سخن می گویند برویم. قاعدتا" آنها به دلیل جدا بودن  و فاصله زیاد از مراکز قدرت , کمتر دستخوش تغییرات رسوم و زبان شده اند. اگر به لغات شاهنامه فردوسی هم دقت کنید می بینید که نوع گویش تاجیک ها بسیار شبیه به آن است. حداقل بیشتر از ما.

البته نمی دانم کسی از دوستان از نزدیک با تاجیکستان و یا نواحی شمالی افغانستان نزدیکی داشته است که در این زمینه نظر دهد ؟