تهاجم

در را که باز کردم ، هزار تا امیر تتلو ریختند داخل خانه .زبانم بند آمده بود . هرجای خانه را که نگاه می‎کردم یک تتلو از درو دیوار بالا می رفت . داخل کمدها ، قفسه‎ها ، گنجه‎ها ، لای رخت‎خواب ، زیر تخت‎خواب . رنگ پریده ، حیرت‎زده به این همه تتلو که مثل مور و ملخ همه جا را تصرف کرده بودند نگاه می‎کردم . دلم گرومب گرومب می‎زد . در بیرون همیشه ، همه جا ، از کنار هر تتلویی با احتیاط رد شده بودم . سعی کرده بودم هرگز موجبات تحریک هیچ تتلویی را فراهم نکنم.نمی‎دانم چرا باید دچار چنین مصبیتی می‎شدم.از هر طرف خانه صدای پاره شدن کاغذ ، صدای شکستن های مختلف شنیده می‎شد. بوی بدی هم تمام خانه را پر کرده بود.می‎خواستم زار بزنم . می‎خواستم شیون کنم . انگار پاره پاره تنم را می کندند. انگار راه تنفسم را بسته‎اند.ده دقیقه ، بیست دقیقه ، سی دقیقه ..بعد یک تتلوی درشت در حال بیرون رفتن از خانه ، با صدای نتراشیده ، نخراشیده به یک تتلوی دیگر گفت : آدرس بعدی و از در خارج شد و پشت سر او به تدریج همه تتلوها از خانه بیرون رفتند . سکوت مرگ تمام خانه را گرفته بود.همه چیز له شده ، بهم ریخته ، شکسته ، پاره شده .. کتاب دن کیشوت تکه تکه شده خانواده تیبو ، ژان کریستف ... صدها کتاب پاره پاره شده روی زمین . سی دی های موتسارت ، بتهوون ، باخ ... عکس های روی دیوار جر خورده  نیما ، نیچه ... دی وی دی های فیلم ها ، کازبلانکا ، تمام هیچکاک‎ها ، ....روی زمین نمی‎شد راه بروی . خودم را بزحمت به اتاق رساندم .آن‎جا همین وضع ، فقط روی دیوار یک عکس بزرگ امیر تتلو چسبانده بودند و کنار دستگاه پخش یک سی دی از کار‎های تتلو.