المانی زیبا در خرمشهر ، پنجشنبه 94،2،17 

هفته گذشته طی مسافرتی سرزده تقدیر من رو به آبادان کشاند . در بین راه ازخرمشهر گذر کردم به نظرم هیچ شهری این قدر با روح نیست .این شهر روح هر ایرانی رو شاد میکنه ، در خاکش میشد خاطره کسانی رو دید که اصالت و عظمت ایران قدیم رو بنا نهادند . راستی چه هیجانی به آدم دست میده وقتی که احساس غرور مردمانی واقعا بزرگ و ناب رو مجسم کنی که این قطعه رو به ایران بازگرداندند. احساس اتفاقی که نباید می افتاد ولی افتاد و سپس جبران شد ! اصلا نمیشه فکر کرد که خرمشهر جزئی از ایران نباشه . برای بار اول بود که از این مسیر عبور می کردم و گرمای هوا هم بسیار آزار دهنده بود اما حس عجیبی داشتم . جاده ، رود کارون ، مشعل بزرگی که از جاده هم فاصله زیادی داشت ولی در تاریکی شب مثل خورشید گرما و روشنایی خاصی داشت ، همگی ابهتی داشتند حتی ابهت هم کلمه رسائی نیست ... بیرون از عالم بشری و مادی ... زبان و قلم من در بیانش واقعا ناتوانه اما احساسش برام خیلی راحت و آسون بود . خرمشهر فقط و فقط میتونه مال ایران باشه ... یاد تمام مردانی که باعث شدند ایران دوباره در این مرز سر بلند کنه گرامی ...