درس معلم ار بود زمزمه محبتی

جمعه به مکتب آورد طفل گریز پای را

چه کرد این معلمه با معجزه اش با دل ما. سراسر احساس و هیجان.

اما آنچه از این مجال نصیب دل این شیخ نمود نه میزانسن بود و نه مجسمه اسکار.

معجزه گر را باید با چشم دل دید نه با چشم سر.

و در این وادی از ته دل شکرگزار معبودی گردیدم که چه نعمتها در ما نهاده و ما غافل ز الطافش هستیم.

فقط لختی چشمانتان را ببندید و احساس کنید گوشتان یارای شنیدم هیچ اصواتی نیست و از نعمت گفتگو نیز بی بهره اید. یکساعت .... دوساعت .....  چند ساعت؟ که اگر دقیقه ای تحمل شما را باید ، که نیست.

در مقابلش چه برای خالقتان انجام داده اید؟

نماز می خوانیم  ....  که نمی خوانیم

روزه میگیریم ...... که نمی گیریم

غیبت نمی کنیم ...... که می کنیم

چشممان را بر گناه می بندیم ...... که نمی بندیم

زبانمان برگفتار نیکو جاریست ...... که نیست

گوش به فرامین شیطان نمی دهیم ..... که میدهیم

پس چه خوشبخت بود این کودک 8 ساله که گناه را نه میدید ... و نه میشنید ..... و نه بر زبان می آورد.

قصد موعظه ندارم ، اما قدری هم به تحلیل ماورای این فیلم بپردازید که خاطرم می آید سالهای دور که این معجزه گر را دیدم چشمانم خیس گردید نه بر معصومیت این کودک که بر نعمتهایی که پروردگار به ما ارزانی داشته که اگر نمی داشت مانند این طفل  به هر در و دیواری میخوردیم و شاید در تاریکی ، سکوت و خلوت دنیای خود صبوری نمی کردیم و خراب می شدیم.

در این وانفسا اما اگر خاطرتان آید این معلمه جمله ای به زبان آورد که کیمیاست و من مانده ام که حتی فلسفه هم از پاسخ به آن آیا عاجز مانده است:

آیا میتوان کاری کرد روح انسان کوری نجات یابد؟ اگر زنی در اثر فرو ریختن گودالی  زنده به گور شود همه به نجات این زن می شتابند و سعی می کنند او را از آن گودال بیرون بکشند اما اگر همان کور روحش در گودالی باشد چطور باید نجاتش داد؟

 این دیالوگ از نظر این حقیر بهترین دیالوگ این فیلم است .

آری ، و این دنیا محل گذریست که فقط به نجات کسانی می روند که در گودال افتاده باشند و آنچه به چشم نیاید پس آنگاه نجات نمی یابد.