به چند نکته در مورد اختتامیه جشنواره فجر که بشکل آف لاین! از شبکه نمایش در شامگاه 22 بهمن پخش گردید اشاره میکنم

1- جای بسی تاسف است در جهانی که جشنواره هایش (چه افتتاحیه ، چه اختتامیه) بشکل مستقیم از شبکه های تلویزیونی پخش میگردد (بطور مثال مراسم اسکار در بیش از 120 کشور جهان) ، ما هنوز یاد نگرفته ایم که بزرگترین و معتبرترین جشنواره خود را حتی برای خود بشکل آن لاین نمایش دهیم. چرایش بماند برای بانیانش.

2- جای بسی تاسف است که پس از سی و چند سال از عمر یک جشنواره (بنام جشنواره فجر) ، هنوز که هنوز است لباسی رسمی برای حضار در نظر گرفته نشده است. در تمامی جشنواره های معتبر جهانی (از اسکار بگیرید تا کن) لباسهای مردان آنچنان زیبا و متحد الشکل طراحی میشوند که از رنگ یک پاپیون هم اغماض نمیشود و زنها مختارند در حیطه ای خاص لباسهای خود را بشکلی عرفی - اجتماعی به تن کنند. موهای مردان مرتب و کوتاه ، کفشها واکس زده و براق و لباسها چنان اتوئی دارند که میتوانند هندوانه شب یلدای ما را قارچ کنند. کسی اگر به روی سن میرود (اگرچه ممکن است شوخیها و مزه پرانیهایی نیز داشته باشد) با وقار تمام میرود و پائین می آید... حالا ببینید در اینجا چه خبر است؟ حسنی آستین هایش را تا شانه ها بالا کشیده است ، حسینی موهایش را حتی شانه نزده ، اکبری شالی به گردن انداخته که نصف آن روی زمین کشیده میشود ، اصغری کلاه شاپوئی و عصا بدست می گیرد و بالای سن از خودش عکس یادگاری (که معلوم نیست کدام عنتری اینروزها این اصطلاح لوده ی " سلفی" بر سر زبانها انداخت که بجای یادگاری بگوید سلفی میگیرم! ) ، کوکب خانم چکمه پوشیده است ، زهرا بیگم موهایش روی صورتش ریخته است ، فاطمه سلطان آنچنان سرخاب سفیداب مالیده که حتی همسرش نیز او را نمیشناسد و ...

تنوع خوب است. تنوع در گفتار ، تنوع در لباس ، تنوع در مو ، در آرایش در همه چیز. اما وقتی میگوییم جشنواره ، باید بپذیریم که یک محفل "دور هم باشیم" فرق دارد با مقدسات و شئونات هنر و بانیانش. زمانی عزت انتظامی وقتی روی سن میرفت تمام قد خم میشد و بر خاک سن سجده میکرد. همه بزرگان چنین بودند. سن قداست داشت. جای حرکات سخیف نبود. اما امروز به مدد همه نداشته ها و عقده های ما هست.

3- قصد توهین به شخصیتی خاص ندارم اما جائی که هوشنگ گلمکانی بالای سن میرود ، جواد طوسی داور میشود ، یک مجری با عمر چند سال بنام شهیدی فر مجری میشود و ... کجایند جماعت دوبله ما که مجری باشند، که داور باشند ، که در اقل مراتب به جشنواره دعوت شده باشند؟ این جماعت همیشه از همه طلبکارند، اما غافلند از حصاری که خود به دور خود تنیده اند . تصور مجری گری ابوالحسن تهامی یا چنگیز جلیلوند یا منوچهر اسماعیلی ، یا داوری خسروخسروشاهی یا ناصر طهماسب یا دیگران به کجای زندگی اینان و هنر سینمای ما لطمه میزند که هم بانیان جشنواره از آن غافلند و هم خود این جماعت از دماغ فیل افتاده؟... تو خود حجاب خودی حافط ، از میان برخیز