دوست و برادر عزیز و گرامی ما جناب اکتورز مدتی پیش نکات بسیار ارزشمندی در مورد تاریخ و زبان قوم دلاور کرد در بخش پیشنهادهای کاربران برای بهبود کافه ذکر فرمودند و من مناسب دیدم، از آنجا که دوستان کرد بسیاری داشتم و به تاریخ این قوم علاقمندم، بر اساس شنیده هایم از این دوستان و برادران گرامی و شاهنامۀ حکیم فردوسی نکاتی را بیان کنم، البته مسلماً این بیان اساطیری مسأله است و لزوماً منطبق بر واقعیت نیست.

در دورۀ اشکانی و پس از آن خاندان قارن از قدرتمندترین خانواده ها در غرب ایران بودند که نسب خود را به قارن فرزند کاوۀ آهنگر می رساندند. از طرفی دوستان کرد ما نیز کاوه را فردی از نژاد کرد می دانند و برخی نیز لغت گرد به معنای پهلوان در فارسی را برگرفته از نام قوم کرد می دانند. جالب است بدانیم روایت فردوسی نیز به نوعی مؤید این مطلب است که بخش عمده ای از قوم کرد از فرزندان کاوه هستند.

در داستان ضحاک، می دانیم دو خوالیگر به نام ارمایل و گرمایل بر آن شدند که برای رهانیدن یکی از دو جوانی که هر روز مغزشان خوراک مارهای ضحاک می شد، به خدمت ضحاک درآیند و هر روز یکی از دو جوان را آزاد کرده و بعد از رسیدن تعداد ایشان به دویست، آنها را با تعدادی گوسفند روانه دشت و کوهستان می کردند. کاوه نیز 18 پسر داشت که 17 تن از ایشان برای خوراک مارهای ضحاک دستگیر شده بودند و کاوه نمی دانست که تنی چند از ایشان به این طریق نجات یافته اند. فردوسی بر اساس منابعی که در اختیار داشته، معتقد است این جوانان از کام مارهای ضحاک رسته، قوم کرد را بوجود آوردند.