"داستان فیلادلفیا"  (Philadelphia Story):

     داستان فیلادلفیا به کارگردانی جورج کیوکر در سال 1940 ساخته شد.

     این کمدی-رمانتیک بر اساس نمایشنامه ای به همین نام از فیلیپ بری

     (Philip Barry)  سه قطب بزرگ بازیگری آن دوران، کاترین هپبورن، جیمز

     استیوارت و کری گرانت را رو در روی هم قرار داد.

     این فیلم در شش گروه نامزد اسکار شده و در دو رشته موفق به کسب این

   جایزه شد:

    جایزه بهترین بازیگر مرد برای استیوارت و جایزه ی بهترین فیلمنامه ی اقتباسی

    برای دونالد اگدن استیوارت (Donald Ogden Stewart). گفتنیست این فیلم از

    سال 1956 در مرکز اسناد فیلم ملی ایالات متحده آمریکا ثبت و نگهداری میشود.

     در سالهای دهه 30 و 40 آمریکا موجی از فیلمهای کمدی موسوم به کمدی

     ازدواج محور، به راه افتاده بود و این فیلم یکی از قدرتمندترین آثار این دسته

     است.

     این فیلمها عمدتا به ماجرای زوجی طلاق گرفته می پرداخت که پس از آشنایی

     با مرد و زنی دیگر و در جریان حوادث فیلم، دوباره به ازدواج با همسر پیشین

     خود روی می آوردند.

    خلاصه داستان:

    تریسی با بازی هپبورن که زنی از طبقه ی اعیان است پس از جدا شدن از 

    شوهرش دکستر ( گرانت) به دلیل سخت گیری های زن و عدم هماهنگی

    شوهرش با موازین سخت گیرانه ی او، اینک در آستانه ی ازدواج با مردی

    ثروتمند اما غیرجذاب از طبقه ی خود است. اما ورود ناگهانی دکستر و خبرنگاری

   سمج اما خوش قیافه بنام مایک (استیوارت) همه چیز را تغییر می دهد.

    مایک به همراه زنی عکاس به مراسم عروسی راه می یابد اما در نهایت

    به عشق تریسی گرفتار میشود و در نهایت مراسم عروسی بهم می ریزد و

    تریسی که تحول شخصیتی یافته و شوهر سابقش را با دید تازه ای شناخته،

    دوباره با دکستر ازدواج می کند.

    نکته ی جالب فیلم در اینجاست که علیرغم داشتن سه شخصیت اصلی، موازنه

    میان کاراکترها در فیلم بخوبی رعایت شده و به دلیل هدایت درست بازی ها و

    همینطور ایفای نقش بازیگرها نمی توان از بین این سه، بازیگر اصلی را تشخیص

    داد.

    در مورد بازی جیمز استیوارت که به شایستگی، اسکار را برایش به ارمغان

   آورده بسیار می توان نوشت.

   جیمی معصوم در فیلم با بازی روان خود به شکل گرفتن هرچه بیشتر طنزها

    و کنایه های هپبورن کمک می کند و اوج این همیاری در سکانس مستی ایندو

    در باغ مشهود است. سکانسی سرشار از دیالوگ های فراموش نشدنی بین

    ستاره های خوش چهره ی آن سالها.

    حالت چهره ی استیوارت در حال تلاش برای بدست آوردن دل زن که همزمان در

    آن رگه هایی از عشق و بیخود شدن و التماس و مطایبه به چشم می خورد

    دیدنیست.

   صحنه ی دیگری که استیوارت در آن خوش درخشیده، سکانس دو نفره ی او با

   گرانت در حال نوشیدن است. معروف است که سکسکه ی استیوارت در این

   سکانس، کاملا فی البداهه و بدون آگاهی گرانت بوده و همین باعث میشود

   که گرانت حسابی جا بخورد که این حالت در چهره ی او بخوبی معلوم است.

   گفتنیست که این نما تک برداشت بوده و کنترل گرانت در مخفی کردن خنده اش

    (که البته با کمی دقت قابل کشف است) و حاضر جوابی او در گفتن

    " ببخشید؟!!! " قابل تقدیر است!

    نکته ی آخر اینکه استیوارت بعد از دریافت اسکار، ایفای نقش هنری فوندا را در

   "خوشه های خشم"  بیشتر از خود مستحق دریافت اسکار دانست.

   (این همه اخلاق گرایی قابل توجه هنرمندان ایرانی که گاهی بر سر جوایزی با 

   هیبت پرنده سانان خیالی، با اشتباه گرفتن محیط هنری و سوپرمارکت با هم

   چانه می زنند!)