(نقد مال خودمه دوستان ، خواهشا پاک نکنید)

فیلم the giver 2014 نیز فیلم فلسفی مفهومی ای است که حاوی نکات و علائم ریز و قابل توجهی است . اما داستان فیلم ، آنگونه که خوب شروع می شود ، خوب و قوی پایان نمی یابد و در مثال شبیه به شعری است که شاعر به عمد یا غیر عمد ابیات آخرش را جفنگیات گفته باشد. داستان فیلم داستان پسری است که در زمان آینده ، در یک کلونی انسانی مصنوعی زندگی میکند که اربابان کلونی سعی در کنترل کلونی به مطلوب ترین شکل را دارند و در ادامه او به این موضوع پی می برد و برای آزاد کردن (!!!) مردم از این کنترل ناخواسته مطلوب ، دست به ایثار و جان فشانی میزند و همه را به وضع قبلی بشر ( که حاوی افت و خیز ها و ناملایمات بیشتر است ) بر می گرداند. از لحاظ دید مادی گرایانه صرف ، کلونی در بهترین وجه اداره می شود تا همه چیز خوب و تحت کنترل باشد ولی از دید الهی ، قرار دادن انسان در این شرایط مطلوب نیست چون هدف از خلقت انسان آزمایش او در شرایط مختلف است . ولی جالب اینجاست که این تلاش برای رهایی انسان، از بعد الهی صورت نمی پذیرد بلکه حرکتی احساسی است که از یک نوجوان سر می زند.

از ارائه تحلیل مبسوط تر و دقیق تر صرف نظر می کنم.