به راستی برخی بازیگران جدای از قدرت بازیگری و فن جادوگری بر پرده نقره ای ، ( که خداوند فقط به برخی از بندگانش داده ) ، نوع دیگری از جذابیت شخصیتی در وجودشان هست که انسان جدای از هنرشان ، شیفته اخلاق و منش آنها  می شود. جیمز استیوارت یکی از این بازیگران است که جدای از هنر بازیگری اش همیشه محبوب من بوده است. آن صفا و صمیمیت مادرزادی که در وجود این انسان دیده می شود به نوعی عصاره و تجسم پاکی سینمای کلاسیک است. این نوع بازیگران،  بالفطره بازیگرند و نیاز چندانی به ادا و اصول درآوردن و درس خواندن در مکتب استاویلانسکی و آکتورز استودیو  و .... ندارند. وقتی چهره شان را بر پرده سینما یا تلویزیون می بینی ، دربَست قبول می کنی که با بقیه فرق دارند و می توانی به عنوان الگو قبولشان کنی.

با تشکر فراوان از نگار نازنین که اولین تاپیک اش را با چنین هنرپیشه دوست داشتنی ای آغاز کرده است. جیمز استیوات بازیگری است که حقیقتا همتایی چه در سبک بازیگری و چه در چهره و ظاهرش تکرار نشد و هیچگاه هم در فیلم های نازل شرکت نکرد. او یک الگوی کامل برای بازیگران عصر ماست.