در بعضی ها داغشو دوست دارن! ساخته بیلی وایلدر (1959) با معرفی همزمان دو شخصیت یا در واقع یک زوج سینمایی روبروییم. فیلم با یک تعقیب و گریز بین پلیس و تبهکاران قاچاقچی مشروب در دوران منع مشروبات الکلی آمریکا آغاز می شود و به یک کاباره که در پوشش تالار مراسم تدفین فعالیت می کند ختم می شود که پلیس می خواهد در یک عملیات جاسوسی ضربتی آنجا را اشغال کند. دوربین به همراه پلیس مبدل وارد کاباره می شود و در یک نمای عمومی مشتری ها، گروه موسیقی و دختران رقصنده دیده می شوند، در این پلان جو و جری از دور برای اولین بار دیده می شوند که در حال نواختن ساز اند. سپس دوربین روی دختران رقصنده تراک می کند و در یک نمای لو انگل روی جو (نوازنده ساگسیفون) با بازی تونی کرتیس و جری (نوازنده باس) با بازی جک لمون ثابت می ماند.

قیافه لمون و کرتیس دیدنی است. آنقدر این نما کمدیست که اولین بار که فیلم را دیدم چند بار پشت سر هم این نما را نگاه کردم. جو همزمان که ساگسیفون می زند با یک لبخند رندانه جواب نگاه ها و حرکات معنی دار دخترها را می دهد و در همین چند ثانیه شخصیت زنباره او معرفی می شود.

حتی وقتی که دخترها رقص پا می کنند و او ساز نمی زند و جری با او حرف می زند، بدون اینکه به جری نگاه کند با همان لبخند و با تحسین چشم از دخترها بر نمی دارد. در عوض جری لبخند احمقانه ای روی صورتش است و طوری به دخترها خیره شده است که انگار آنها را نمی بیند.

او نقش نگران را دارد و باید به فکر زندگی و مخارج باشد تا جری به دخترها و شرط بندی روی مسابقه سگ دوانی بپردازد. همه این اطلاعات در 50 ثانیه به بیننده ارائه می شود. هنرمندی وایلدر در معرفی شخصیت هایش به موجز ترین روش ها به این فیلم ختم نمی شود.