احتمالاً منیژه نویدی و شهرام شکوفنده از اولین بچه گوهای تاریخ دوبله بودند که امروزه نشانی از آنها نیست و یا زهره شکوفنده که از پنج سالگی و مینو غزنوی از هشت سالگی وارد دوبله شدند اما بعدها با افزایش سن، ترجیح دادن که دیگر بچه گویی نکنن و بیشتر به جای دختران و زنان جوان حرف بزنند؛ هرچند که بعدها زهره شکوفنده در بابا لنگ دراز و با نقش جودی ابوت گویندگی درخشانی به جا گذاشت. امیرهوشنگ زند و ایرج سنجری هم با بچه گویی دوبله را شروع کردند. کارتون هایی که قبل از انقلاب از تلویزیون ملی پخش می شد، عمدتاً کارتون های آمریکایی با قهرمانان بزرگسالی مثل بتمن، سوپرمن، رابین، کاپیتان آمریکایی و دیگر سوپرقهرمانان کمیک استریپ بودند. در ابوت و کاستلو، پلنگ صورتی، تنسی تاکسیدو و چاملی، معاون کلانتر و یا محصولات هانا - باربرا مثل عصر جحر، یوگی و دوستان، ماجراهای گالیور، گوریل انگوری، اسپیدباگی و لوک خوش شانس هم شخصیت های بالغ نقش اصلی بودن و شخصیت کودک چندان جای کار نداشت و بنابراین گویندگی بچه گوها محدود به نقش بچه های فیلم ها و سریال های خارجی و فیلم فارسی ها بود که البته بیشتر نقش های فرعی را شامل می شد مگر اینکه اساس فیلمی بر محوریت نقش کودک بوده باشد. در اوایل دهۀ شصت و دوران نابسامان اجتماعی ایران با اوج التهاب جنگ و موشک باران ها، تماشای کارتون های خاطره انگیز ژاپنی نه تنها برای کودکان بلکه حتی برای بزرگترهایمان هم تنها سرگرمی به شمار می رفت. اوایل انقلاب با کمبود فیلم ها و سریال های خارجی، دوبله با کارتون های ژاپنی رونق دوباره یافت به طوری که گاهی صداهای بزرگان دوبله که پیش تر خیلی کم کارتون می گفتند، صداهای آشنایشان شندیده می شد؛ با این تفاوت که این بار بچه گوها در حاشیه نبودند و در واقع آنها بودند که نقش اصلی را می گفتند. به طور جدی، فعال ترین بچه گوهای دوبله عبارت اند از ناهید امیریان (از اواخر دهۀ سی توسط پدرش و با حمایت ایرج دوستدار)، نادره سالارپور (از دهۀ چهل و با معرفی منصور غزنوی)، مهوش افشاری و نوشابه امیری (از اواخر دهۀ چهل) و فریبا شاهین مقدم (از اوایل دهۀ پنجاه با معرفی فریدون دائمی) که همگی کار دوبله را از سنین خیلی کم شروع کردند و از بهترین دوبلورهای حرفه ای تیپ کودک به شمار می روند. ثریا حمیدی هم قبل از انقلاب مدت کوتاهی بچه گویی کرد و خیلی زود دوبله را رها کرد. سپس شیوا گورانی و مریم شیرزاد که پیش از انقلاب از خردسالی در برنامه های رادیویی گویندگی می کردند و بعد از انقلاب به دوبله پیوستند. و بعدها هم از دهۀ شصت شوکت حجت، رزیتا یاراحمدی، مهتاب تقوی و همچنین مژگان عظیمی که از گویندگان حرفه ای برنامه های رادیو کودک و نوار قصه ها بود و بعد از انقلاب بیشتر با نقش هایدی معروف شد، به جمع بچه گوهای دوبله پیوستند و تنوع بی نظیری از صدای کودکان در دوبله به وجود آمد. نرگس فولادوند، فاطمه نیرومند، شایسته تاجبخش، آزیتا یاراحمدی، ژیلا اشکان، فرانک رفیعی طاری، اعظم السادات دلبری و نسیم رضاخانی هم هرچند در حد و اندازۀ قدیمی ها نیستند ولی استعداد خوبی در بچه گویی داشتند ولی فرصت کمی برای دیده شدن قابلیت هایشان در این زمینه به وجود آمد و یا اینکه برخی از آنها دگیر تمایلی به بچه گویی نداشتند.

انتخاب های من (به ترتیب) خانم ها ناهید امیریان، نادره سالارپور، مهوش افشاری، نوشابه امیری و فریبا شهین مقدم هستند که هر یک در نوع خود بی نظیرند؛ و با یادی از خانم شیوا گورانی که معصومیت و حزن خاصی در صدای آرام و نجوا مانندش موج می زد و تعدادی از نمایش های صوتی موزیکال از آثار بیژن مفید برای کانون پرورش فکری کودکان، کارتون های حنا دختری در مزرعه، بلفی و لی لی بیت، نیک و نیکو و به خصوص گویندگی اش با لکنت زبان در سریال ژاپنی از سرزمین شمالی از یادگاری های به جا مانده از ایشان در دوبله هستند؛ و افسوس که خیلی زود جلای وطن کردند.

اما در بین بچه گوها، ناهید امیریان به طور حتم جایگاه ویژه تری دارد. او بر خلاف دیگر همتایانش با کمترین تیپ گویی هم نشاط و شیطنت کودکانه را مجسم می کند و هم غم و انده یک کودک را به زیبایی بروز می دهد. صدایش همچون دنیای کودکی در عین رویایی و فانتزی بودن، بسیار حقیقی و ملموس و عاری از تصنع نیز هست و همانطور که جناب منصور عزیز هم اشاره کردند، انتخاب اول بسیاری از مدیران دوبلوژ برای نقش اصلی به خصوص در کارتون ها بوده و تنوع نقش های او در دوبله کارتون های ژاپنی بیش از دیگران به چشم می خورد. از جمله شخصیت های هاچ در هاچ زنبور عسل (به مدیریت زنده یاد مهدی آژیر)، موش قرمزه در موش کوهستان (به مدیریت مهدی علیمحمدی)، سندباد در ماجراهای سندباد (به مدیریت ناصر ممدوح)، خرس مهربون در پسر شجاع (به مدیریت غلامعلی افشاریه)،جینا در پینوکیو (به مدیریت نصرت الله حمیدی)، بنر در بنر سنجاب کوچولو (به مدیریت زنده یاد امیرهوشنگ قطعه ای)، نل در دختری به نام نل (باز به مدیریت مرحوم قطعه ای)، میشکا در میشکا و موشکا (به مدیریت ناصر طهماسب)، سباستین در بل و سباستین (به مدیریت صادق ماهرو)، فلونه در خانوادۀ دکتر ارنست (به مدیریت مهدی علیمحمدی)، آنت در بچه های کوه آلپ (به مدیریت مرحوم هوشنگ مرادی) و لوسی می در مهاجران (به مدیریت صادق ماهرو).

همچنین در معدود کارتون های اروپایی که گهگاهی در لا به لای خیل کارتوهای ژاپنی پخش می شد و نقش های بامزی در بامزی قوی ترین خرس دنیا (به مدیریت ژاله علو)، و ووک در ووک، روباه کوچک (به مدیریت صادق ماهرو).

پیش از انقلاب هم در برخی از آثار کلاسیک والت دیسنی از جمله پینوکیو (به مدیریت ژاله علو)، بامبی (به مدیریت خسرو خسروشاهی)، پیترپن، کتاب جنگل (به مدیریت ابوالحسن تهامی)، گربه های اشرافی (به مدیریت ژاله علو) و رابین هود - دوبله دوم (به مدیریت احمد رسول زاده) حرف زده است.

ولی هنر گویندگی ناهید امیریان فقط مختص به کارتون نیست و به دور ار از انصاف خواهد بود که کارنامۀ پر بار و ارزشمنداش را تنها به دوبلۀ انیمیشن محدود کنیم. صدای منحصر به فرد او در بسیاری از آثار شاخص سینمای جهان به شخصیت های کودک جان بخشیده است: به جای جان هاوارد دیویس به نقش اُلیور توئیست در اُلیور توئیست 1948 (دوبله اول به مدیریت احمد رسول زاده و دوبله دوم به مدیریت زنده یاد عزت الله مقبلی) در کنار عزت الله مقبلی، کیم کارات به نقش گرتل در آوای موسیقی/اشک ها و لبخندها 1965 (به مدیریت زنده یاد استاد علی کسمایی) در کنار ژاله کاظمی و ابوالحسن تهامی، لیندا بلر به نقش رگین در جن گیر 1973 (به مدیریت خسرو خسروشاهی) در کنار رفعت هاشم پور، کوئین کامینگز به نقش لوسی در دختر خدا حافظی 1977 (به مدیریت زنده یاد منوچهر نوذری) در کنار ناصر طهماسب و شهلا ناظریان، جاستین هنری به نقش بیلی در کریمر علیه کریمر 1979 (به مدیریت خسروخسروشاهی) در کنار خسرو خسروشاهی، ریکی شرودر به نقش تیجی در قهرمان 1979 (به مدیریت زنده یاد ایرج ناظریان) در کنار ایرج ناظریان، درو بریمور خردسال به نقش خواهر کوچک الیوت در ایی.تی: موجود فرازمینی 1982 و براندون دی وایلد به نقش جو در شین 1953 (دوبله سوم و آخرین فیلم به مدیریت استاد کسمایی) و همچنین ملیسا گیلبرت به نقش لورا اینگلز در سریال مجبوب خانۀ کوچک و به جای هوتارو در سریال از سرزمین شمالی (به مدیریت بهرام زند) در کنار حسین معمارزاده؛ و حتی نقش های کوتاه تری مثل بانی، دختر رت و اسکارلت در دوبلۀ دوم بر باد رفته و یا دختر میا فارو در گتسبی بزرگ (هر دو به مدیریت خسروشاهی) هم خوش می درخشید و در یادها می ماند. در این فیلم های کلاسیک با دوبله های فراموش نشدنی شان (مخصوصاً آنهایی که کودک نقش محوری دارد)، ناهید امیریان پا به پای هنرمندترین دوبلورها گویندگی کرده و از آنها کم نیآورده.

در فیلم فارسی ها هم بی اغراق نیمی از محبوبیت لیلا فروهر خردسال مرهون صدای اوست؛ به خصوص در سلطان قلبها و گویندگی شیرین و خاطره انگیز امیریان در کنار چنگیز جلیلوند. بعد از انقلاب هم در چند فیلم از جمله پدربزرگ 1364 (ساختۀ مجید قاری زاده) به جای رامتین دانش که در جوانی از دنیا رفت، حرف زده است.

ناهید امیریان با آن خنده ها و گریه های آشنایش سرآمد بچه گوهای تاریخ دوبله است و سهم بزرگی از نوستالژی های دوبله به خصوص در خاطرات بچه های دهۀ شصت دارد. اگر اشتباه نکرده باشم از اوایل دهۀ هفتاد مدتی مقیم سوئد بود و خوب به خاطر دارم که کاملاً می شد کمبودش را دوبله حس کرد ولی عاقبت بازگشت و حرفه اش را ادامه داد و در حال حاضر هم در شصت سالگی از طراوت صدای دوست داشتنی و ماندگارش کاسته نشده...