(۱۳۹۳/۳/۵ عصر ۱۰:۴۰)زاپاتا نوشته شده:  

اخیرا ایرج کریمی کتاب هملت را به بازار نشر عرضه کرده و در قسمتی از ستایش نامه اش از دوبله هملت نگاشته که :بنظر بنده کاووس دوستدار فقیدکه در 28 سالگی دارفانی را وداع گفت فقط بخاطر این بدنیا آمد که هملت را دوبله کند و با دوبله آن رسالتش تمام شد!

به نظر من این جمله یک ستایش نامه یا تمجید نیست

شاید کل تعداد نقشهائی که مرحوم کاووس دوستدار گویندگی کرد از 100 مورد فراتر نرود اما به قطعیت میگویم یکی از یکی بهتر. همه خوب و تحسین برانگیز. هر نقش را که گفت گوئی خود بازیگر بود که صحبت میکرد. از تونی کرتیس بگیرید تا مونتگمری کلیف و آنتونی پرکینز. صدای وی گوئی برای تک تک بازیگران بزرگ و جوان تاریخ سینما ساخته شده بود. از جیمز دین در یاغی بی هدف (در دوبله اول) بگیرید تا ریچارد بیمر در داستان وست ساید. از کروین ماتئوس در شیطان در ساعت 4 بگیرید تا تام کورتنی در عملیات کراسبو و یا مثلا جان ایگار در دو فیلم شنهای ایوجیما و دختری با روبان زرد. از روسانو براتزی تا مایکل وایلدینگ و ...

این فیلمها قدیمی هستند. عمدتا در سالهای دور و اکثرا در استودیو مولن روژ دوبله شدند و امروز کمتر در یادها هستند و حتی برخی مجددا دوبله شدند. حتی فیلمی چون روانی هیچکاک که گل سرسبد فیلمهائی است که هر عاشق سینما دیده است کمتر در یادهاست چه رسد به صدای کاووس در این فیلمها. بطور مثال اگر لطف یکی از دوستان نبود، من دوبله اول ده فرمان را هم شاید هرگز نمیدیدم که کاووس در کنار برادر خود ایرج بجای جان درک در نقش جاشووا (یوشع) بسیار فراتر از جلال مقامی در دوبله دوم صحبت میکرد... با همین دلیل محجوریت همه آنچه ما از کاووس در یادها داریم محدود به فیلمی بنام هملت است که به مدد پخشهای مکرر در سیمای معزز و البته تاییدات مرحوم کسمائی در جراید است. به همین دلیل آنرا بدون هیچ علت خاصی گل سرسبد می نامیم بدون آنکه حتی مقایسه ای خاص بین تمامی نقشهائی که آن مرحوم گفت انجام داده باشیم. گویش مرحوم دوستدار در هملت به مدد سنگینی بخش گفتگوهای شکسپیری زیاد است و شاید همین وجهه از کار صدای او را بیشتر در یادها زنده میکند.

پس تکرار میکنم جمله ای که ایرج کرمی نوشته اند ، یک تمجید نیست. یک ظلم است .محدودیت سازی و حصار سازی است. چنانکه ما بگوئیم منوچهر اسماعیلی فقط بدنیا آمد تا حمزه را در محمد رسول الله بگوید. آیا کسی با این جمله موافق است که اسماعیلی فقط با محمد رسول الله در یادهاست و تمام زندگی و کارهای او در این فیلم متجلی است؟ هرکدام از کارهای اسماعیلی بجای خود قابل ستایش است و در خصوص مرحوم دوستدار هم وضع به همین قاعده و قائده است و این ظلم بزرگی است که با توجه به اندک بودن تعداد گویشهای وی در سینما تنها یک فیلم را به او نام ثبت کرده صدای طبل آنرا صرفا بلند کنیم.

(۱۳۹۳/۳/۵ عصر ۱۰:۴۰)زاپاتا نوشته شده:  

 بنظر من هم بزرگان دوبلاژ بخاطر این بدنیا آمدند که همیشه حسرت نبودنشان با ما باشد ،آخر اینقدر برایمان یادگار گذاشتند که ناخواسته غم هجرانشان با ماست...

پس این سخن ، سخن درستی است تا آن سخن