[بعد از مقایسه این روزهای کافه با پست های سال های قبل] - چه ساکته!

- من (بعد از خواندن بیشتر نوشته ها): آره، مثه کیلیساس ... . هه! کیلیسای قمار بازای خوب.

- شریک درونم (که مزخرف زیاد می گه و اگه پول منو می داد بشکه رو داغونش می کردم): به نظر من که شبیه قبرستونه. این میزا هم درست مثه تختای مرده شور خونه می مونه.

- من: (در حال روشن کردن سیگار) من اَ اینجا زنده می رم بیرون چارلی. آره!

به طرف صندوق پذیرش (دفتر سروان رنو) می روم. - من: میز هست عمو (سروان)؟!

- بیگ جان (سروان رنو): بله بفرمایید.

- من: بار ندارین؟

- بیگ جان (سروان رنو): نه بار داریم نه ماشینِ بازی نه بولینگ. تنها چیزی که داریم بیلیارده، فقط بیلیارد. به اینجا می گن ایمز (کافه کلاسیک) آقا!

- من: (در حال بیرون دادن دود سیگار) که به اینجا می گن ایمز؟!

(در حال بررسی مخمل میز و چرخاندن چوب که ببینم تاب دارد یا نه، شار را با دست در ووگل می اندازم= خواندن پست ها، بررسی جدل ها، پروفایل اعضا، اعتبار دهی و جبهه بندی های شوخ طبعانه) شاراش تمیز می افتن.

... .

- من: کجا سالن بیلیاردی پیدا میشه که آدم آخر شب با ده هزار تا بتونه از درش بره بیرون؟ (فکر می کنم تو این کافه بشه حداقل ده هزار تا که نه ولی با همون سرمایه ای که سر میز نشستی پا شی) هه! یاد اون وقتا بخیر که سر دستی ده سنت با پیرمردا بازی می کردیم( اینترنت نبود، باید انقلابو بالا پایین می کردی دنبال مجله و کتاب یا با حسرت یه فیلم وی اچ اس دوبله خال را با یکی دیگه تاخت می زدی که نمی دونستی کیفیتش چطوره و چون شرط از اول بر دبه نکردن بود خیلی ریسک داشت البته یک بار با سوء استفاده از عدم آگاهی دوستی از سینمای اروپا و نکوهش خود برتر بینی و مزخرف بودن سینمای به اصطلاح هنری نسخه دوبله شب آنتونیونی را به چنگ آوردم.)

................................................................

این نوشته به منزله درخواست عضویت است و نیز ابراز ارادت بی پایان من به بیلیاردباز اثری شگفت انگیز که اگر نبود حقیقت مرا می کشت.