امیدوارم دوستان فکر نکنند با قرار دادن این پست میخواهم خدای نکرده تاپیک را اشغال کنم ، هدفم موضوع دیگریست .

ضمن تشکر از جناب زاپاتای عزیز که بنده را به پست قدیمی خودشان در صفحهء 1 همین تاپیک ارجاع دادند و همین شد که برای اولین بار این بخش از کافه را که قبلآ زیاد مراجعه نمیکردم کاملآ بسر کنم و ،

متوجهء دوپست فوق العادهء جناب منصور بزرگوار در رابطه با 3 دوبلهء انیمیشن رابین هود شوم. ( دست مریزاد آقا منصور )

در جایی ایشان فرموده اند : 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ​ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

.................. آژیر و کیانی بجای دو کرکس (یا لاشخور) نگهبان که از یاران داروغه اند صحبت میکنند. آژیر بجای تریگر و کیانی بجای ناتسی. هر دو بی نظیرند. جمله مشهور همه جا، امن و امانه ساعت دوازده نصف شبه، وقتی از دهان کنعان کیانی شنیده میشود گوئی یک اجرای جهانی را شاهدیم که تا تاریخ هست کسی نخواهد توانست این جمله را با چنان مهارتی تکرار کند که هم به کرکس بنشیند ، هم خستگی او را از نگهبانی نشان دهد ، هم بیننده را بخنداند و هم با همه گویشهای دیگر تفاوت کند. و یا وقتی آژیر بهنگام آماده سازی چوبه دار کمان بدست از دهان تریگر رو به رابین هود گدا و کور میگوید: داروغه این پیرمرد زیادی داره کنجکاوی میکنه ها ، و یا وقتی به داروغه میگوید: داروغه درسته همه جا امن و امانه ولی من حس میکنم هرلحظه ممکنه به زندان حمله بشه  ... نگران نباشید جناب داروغه ضامنشو محکم بستم ...، بیننده (یا بهتر است بگوئیم شنونده) بی اختیار لب به تحسین اینهمه مهارت و شکوه می گشاید............

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ​ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من هر روز کارتونهای ( گربه های اشرافی / رابین هود / دامبو / پینوکیو / سرود کریسمس " مجموعهء میکی موس و دوستانش " / بامبی / و ......... و تعداد زیاد دیگری از بهترین کارتون های طول عمرما ) را برای پسر 3 سال و نیمه ام ( آردین ) روی کامپیوترم به نمایش میگذارم و متوجه شده ام که دیدن این کارتونها را بیشتر از هر سرگرمی دیگری دوست دارد ( تا جایی که خودم گاهآ از تکرار هر روزه اشان خسته شده ام ) اما او این مجموعه را نصبت به کارتونهای دیگری ( امروزی تر ) که برایش تهیه میکنم بیشتر می پسندد . 

رابین هودی که من دارم تلفیقی از دو دوبلهء اول و دوم است و چند روز پیش ( وقتی هنوز این مطلب جناب منصور را نخوانده بودم ، وقتی داشتم رمان در خیابان مینتولاسا را مطالعه میکردم و سیگار میکشیدم و در بحر تفکراتم بودم و مانیتور کامپیوتر از جایی که من نشسته بودم واضح دیده نمیشد) ناخودآگاه شنوندهء همین دیالوگ همه جا امن و امانه ساعت دوازده نصف شبه، شدم .

سرجایم خشکم زد و برای اولین بار در تمام عمرم به صدای دوبلرش توجه کردم نه کاراکتر کارتونیش . ( شاید قبلها که کارتون رو کامل نگاه میکردم به دیالوگ خندیده باشم و حتی ازش تقلید کرده باشم اما هیچ وقت به ظرافت کارش اهمیت نداده بودم ) .

اوج ماجرا اینجا بود که پریدم و اون قسمت رو به عقب برگردوندم و چندبار بهش گوش دادم و جالبه که هربار آردین از خنده روده بر میشد.

( به این نتیجه رسیدم که : گرچه منصور عزیز و سایر دوستان بارها به کارهای سطح پایین امروزی و کم اهمیت شدن دوبله در بین نسل های جدید و .... اشاره کرده اند اما بشرطی که از بدو رشد کودکانمان ، دوبله های نخست و شاخص را به این و آن نسلها معرفی کنیم و این هنر را در ذهنشان نهادینه و رشد بدهیم ، مطمئنآ نه این آثار از بین میروند و نه دوبله های ضعیف و آبکی میتوانند جایی را پر کنند . ( کاری که من تا امروز سوای پسرم با بیش از 15 تا 20 کودک دیگر و با معرفی و در اختیار گذاشتن دوبله های ماندگار آثار سینمایی برای صدها نفر انجام داده ام " با اینکه آرشیو آنچنانی ندارم ").

***