تخیل از دانش مهمتر است.

انیشتن

شاید این هنر، از اولین هنرهایی باشد که هر فرد در زندگی اش با آن سر و کار پیدا میکند. در اولین بازی های کودکانه ،حتی مرحله ای قبل تر از مامان بازی و خاله بازی را اگر به خاطر بیاورید، سر و کارمان با این هنر افتاده است. آن زمان که کودکی کف دست خود را پر از غذای خیالی میکند به عروسکش تعارف میکند. زمانی که قاشق خالی از غذا را به مجسمه ای تعارف میکند. آنجایی که انسان در جهد است تا تخیل را جامه واقعیت بپوشاند.

پانتومیم بسیار ساده و عمیق میتواند باشد. یک بازیگر و یک صحنه تاریک برای اجرایش کافی است. عموما نه دکور های آنچنانی لازم دارد و نه یک لشکر تدارکاتچی. دیالوگ و زبان مشخصی ندارد. آه چه شکوهمند است نمایشی که در یک سالن 40نفری ممکن است 40نفر از 40کشور مختلف بدون آن زبان همدیگر را بدانند گرد هم آیند و هنرمندی که زبان هیچ کدام را نمیداند، آنچه در ذهن دارد را به ایشان منتقل کند!!! هنری ورای زبان و گفتار! انتقال معانی و مفاهیم در سکوت...

اما این بازیگر  است که همه آنچه در تن و روان دارد را با تمام سلولهای خود به کار میگیرد تا دقایقی در قبای دیگری زندگی کند. این حیات چند دقیقه ای  را باید چنان واقعی بزید که تماشاگر او را باور کند. تن و روان اوست که مقرر است غم، هیجان، لذت، اندوه، خشم، کینه، شادمانی و ... را به تماشاگر انتقال دهد. اوست که میخواهد تخیل خود را به دیگران بقولاند. عجب کار سختی!!! وقتی نمیتوانیم واقعیت محض را به دیگری انتقال دهیم، چگونه میتوانیم توقع داشته باشیم تخیل ما را باور کنند؟